อ่านละคร เวียงร้อยดาว ตอนที่ 11/2 วันที่ 5 ก.พ. 57

อ่านละคร เวียงร้อยดาว ตอนที่ 11/2 วันที่ 5 ก.พ. 57

“อย่างนั้นหรือคะ ดิฉันเพิ่งทราบ ! แต่ไม่ทราบว่าใครบอกคุณชายหรือคะว่าดิฉันเอาดอกยี่โถชงชาให้คุณท่านดื่ม”
“ใครบอกไม่สำคัญ ผมแค่อยากจะเตือนคุณให้รู้ว่าชายี่โถที่คุณชงนี่เป็นอันตรายกับคนที่ดื่มมันเข้าไป”
“ขอบคุณนะคะที่เตือน แต่เผอิญนี่เป็นชาผู่เอ๋อ 1 ใน 10 สุดยอดชาจีนต่างหาก ฉะนั้นคงไม่เป็นอันตรายต่อคนที่ดื่มชาของดิฉันกระมังคะ ?”

สิบทิศเสียหน้าเล็กๆ เต็มเดือนยิ้มอย่างถือไพ่เหนือกว่าและเริ่มรู้สึกว่าสิบทิศไม่น่าไว้ใจอีกต่อไป
ช่างตัดเสื้อ 2 คนช่วยกันวัดตัวเตรียมตัดชุดงานหมั้นให้ร้อยดาว


ช่างตัดเสื้อเอาแบบเสื้อ และเนื้อผ้าให้ร้อยดาวเลือก ร้อยดาวแววตาว่างเปล่าเพราะว่ามองไม่เห็น ช่างตัดเสื้อมองหน้ากันแบบไม่คิดว่าเจ้าสาวจะตาบอด สิบทิศเรียกให้ช่างตัดเสื้อมาถามเขา เขาเลือกแบบชุดที่ตัวเองคิดว่าร้อยดาวใส่แล้วน่าจะสวย ช่างตัดเสื้อขะมักเขม้นจดตามคำสั่งที่จู้จี้ของสิบทิศ

ช่างตัดเสื้อยกมือไหว้ลาสิบทิศแล้วขอตัวไป ร้อยดาวเอ่ยกับสิบทิศหลังจากที่ช่างตัดเสื้อทั้งสองคนออกจากห้องไปแล้ว
“ไม่เห็นจำเป็นต้องลงทุนตัดชุดหรูหราให้ดิฉันเลยค่ะ เปลืองเงินเปล่าๆ”
“จะให้ฉันอับอายขายหน้าแขกเหรื่อที่เห็นว่าที่เจ้าสาวของเวฬุมาศสวมชุดไปรเวทในงานหมั้นหรือไง” สิบทิศดุ “หัดรู้จักกาลเทศะเสียบ้าง”
ร้อยดาวหน้าเจื่อนลง เมื่อได้ยินเสียงที่ดูไม่อินังขังขอบของสิบทิศ
“ถ้าพิธีหมั้นทำให้คุณชายต้องฝืนใจก็บอกดิฉันมาตามตรงเถอะ ดิฉันยินดีจะเรียนให้คุณท่านทราบและปฏิเสธกับท่านหญิงรัตนากรเอง”
สิบทิศรู้สึกเหมือนถูกน้ำแข็งรดที่ใจ เขาชาวาบไปทั้งตัวจะขยับปากพูดแก้แต่ก็ปากหนัก
“ฉัน...”
ร้อยดาวพูดต่อ “ดิฉันเข้าใจค่ะว่าคุณชายต้องลำบากใจแค่ไหนที่ต้องทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับหัวใจ จะมีผู้ชายคนไหนอยากเข้าพิธีหมั้นกับผู้หญิงตาบอดอย่างดิฉันให้ตกเป็นขี้ปากชาวบ้านจริงไหมคะ”
ร้อยดาวยิ้มเศร้าๆ ก่อนใช้ไม้เท้าเดินสะเปะสะปะออกจากห้องไป
“ฉันขอโทษ...ที่ไม่กล้าพูดสิ่งที่อยู่ในหัวใจฉัน...”
สิบทิศมองตามอย่างรู้สึกผิด

รัตนากรถามเสียงขุ่นเมื่อรู้ว่างานหมั้นมีปัญหา
“เรื่องหมั้นมีปัญหาอะไรรึ ?”
“ยกเลิกไปก่อนดีไหม ฝ่าบาท” ดำรงเสนอ “แม่ร้อยดาวยังตาบอดอยู่แบบนี้ หากยังปล่อยให้พิธีหมั้นดำเนินต่อไป เกรงว่าจะเป็นที่ครหาเอาได้”
“หนูร้อยดาวเองก็หนักใจเรื่องนี้ไม่น้อย ปรับทุกข์กับหม่อมฉันเกรงว่าตัวจะทำให้คุณชายสิบทิศต้องลำบากใจ ถึงอยากจะปฏิเสธแต่ก็ไม่กล้า”เต็มเดือนบอก
เต็มเดือนมองหน้าสิบทิศแล้วยิ้มใสๆ หลังจากพูดเพื่อขัดขวางไม่ให้สิบทิศหมั้นกับร้อยดาว
“เอาอย่างนี้ดีไหมเพคะ” สร้อยฟ้าเสนอ “เปลี่ยนตัวคู่หมั้นจากอีนัง...เอ่อ...หนูร้อยดาวเป็นหนูดาราเรศลูกสาวของหม่อมฉันแทน น่าจะเหมาะสมกับคุณชายสิบทิศราวกับกิ่งทองใบหยกนะเพคะ”
“ไม่ยักรู้ แม่ดาราเรศกลับมาแล้วรึ ลูกสาวหล่อนไปนอนค้างอ้างแรมที่ไหนมาล่ะตั้งหลายคืน” จงจิตยิ้มเยาะ
สร้อยฟ้าหันควับมาจ้องหน้าจงจิตแบบตาลุกเพราะโกรธที่จงจิตพูดจาไม่ไว้หน้า สร้อยฟ้าทำปากขมุบขมิบด่า “อีจง”
“หากไม่รังเกียจ คุณชายจะหมั้นกับดารกาลูกสาวดิฉันแทนก็ได้นะคะ” จงจิตเสนอ
สร้อยฟ้าแขวะ “แม่ลูกสาวหล่อนที่เป็นบ้าเป็นหลัง หายดีแล้วหรือ ไม่ใช่หมั้นๆอยู่ ลุกขึ้นมาไล่อาละวาดแขกเหรื่อกระเจิดกระเจิงล่ะ”
จงจิตจะปราดเข้าไปตบสร้อยฟ้าที่นั่งลอยหน้า แต่ก็ต้องชะงักเพราะได้ยินเสียงกระแอมของดำรง
“กระหม่อมอยากให้ฝ่าบาททรงยกเลิกงานหมั้นเสีย เพื่อที่บดินทร์ธรจะได้ไม่ต้องดึงเวฬุมาศลงมาให้มัวหมอง” ดำรงบอก
“ฉันไม่เห็นว่าการที่สิบทิศหมั้นกับหนูร้อยดาวจะทำให้เวฬุมาศต้องมัวหมองตรงไหน ตาหนูร้อยดาวมองไม่เห็น รักษาไปเดี๋ยวก็หาย ถ้าหมอไทยจนปัญญา ฉันก็จะส่งไปรักษาที่เมืองนอกกับหมอฝรั่ง อะไรกัน ยังไม่ทันไรก็แช่งชักหลานตัวเองอยู่ได้ พูดไม่รู้จักคิด”
เมื่อถูกรัตนากรดุดำรงก็กลับหงอจากเสือร้ายกลายเป็นลูกแมวทันที
“งั้นก็ให้เจ้าตัวเขาตัดสินใจเองก็แล้วกัน จะเอายังไงก็ว่ามา แม่ร้อยดาว”
“หม่อมฉัน...”
ก่อนที่ร้อยดาวจะพูดอะไรสิบทิศก็แย่งพูดขึ้นมาทันที
“หลานตกลงกับร้อยดาวแล้ว ท่านป้า”
รัตนากรตั้งใจฟังสิบทิศ เช่นเดียวกับทุกคน
สิบทิศพูดต่อ “เรื่องงานหมั้น.... ขอยืนยันตามฤกษ์เดิมที่กำหนดไว้ แขกเหรื่อจะมีเพียงญาติสนิทมิตรสหายของทั้งสองฝ่าย คัดเลือกเฉพาะที่แน่นแฟ้นและใกล้ชิด จะได้ไม่เอิกเกริกจนเกินควร ส่วนเรื่องงานแต่งจะจัดขึ้นเมื่อไร ค่อยหารืออีกครั้งเมื่อทุกอย่างพร้อมก็แล้วกัน ใช่ไหมร้อยดาว ?”
ร้อยดาวงงเป็นไก่ตาแตก เธอพูดไม่ออกเพราะไม่รู้ว่าไปตกลงกับสิบทิศตั้งแต่เมื่อไร
“เช่นนั้นก็เป็นอันตกลงตามนี้ ดีไหม ดำรง ?” รัตนากรถาม
“ก็ในเมื่อเออออห่อหมกตกลงกันแล้ว ใครจะไปว่าอะไรได้” ดำรงบอก
รัตนากรมองร้อยดาวพร้อมกับยิ้มอย่างเอ็นดู ในขณะที่สามสะใภ้จงเกลียดจงชัง

สิบทิศพาร้อยดาวเดินอกมาที่ระเบียงเพื่อรับลมยามเย็น
“ดิฉันไปตกลงแบบนั้นกับคุณชายตั้งแต่ตอนไหน” ร้อยดาวถาม
“จะตอนไหนก็ช่างเถอะ แต่ตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเวฬุมาศกับบดินทร์ธรกำลังจะกลับมาแน่นแฟ้นกันอีกครั้ง ฉันไม่อยากจะทำให้เสียบรรยากาศ”
“ถึงแม้ว่าคุณชายจะต้องฝืนใจนะหรือคะ ?”
“มีอีกเรื่องที่เธอควรจะรู้เกี่ยวกับฉัน... ตั้งแต่เล็กจนโต ไม่เคยมีใครบังคับคนอย่างฉันได้”
ร้อยดาวถึงกับอึ้งไป เธอคิดในใจว่าหมายความว่าคุณชายสิบทิศเต็มใจที่จะหมั้นกับฉันหรือนี่
“หรือว่าเธอไม่เต็มใจที่ได้เป็นคู่หมั้นของฉัน ?” สิบทิศย้อนถาม
“หากทำให้ความร้าวฉานของสองตระกูลสิ้นสุดลงได้ ดิฉันก็ยินดี”
แม้ว่าร้อยดาวจะพูดเลี่ยงๆ แต่ก็ปิดความเขินอายไว้ไม่มิด สิบทิศอ่านอาการของร้อยดาวออกจึงแอบยิ้มที่มุมปาก

ดารกานั่งเหม่อลอยอยู่ในสวนดอกไม้บดินทร์ธร เธอโยกตัวไปมาพลางพูดพล่ามบ่นเพ้ออยู่คนเดียว
“ทำไมไม่มีใครรักฉันเลยสักคน... ไม่มีเลยแม้แต่คนเดียว...คนที่ฉันรักก็ไม่รักฉัน...คุณปู่ก็ไม่รัก...ขนาดแม่ยังไม่รักฉันเลย...แม่รักแต่พวกผู้ชายที่นอนด้วยเท่านั้น...บางทีถ้าฉันเกิดเป็นผู้ชาย แม่อาจจะรักฉันบ้างก็ได้...แล้วพ่อล่ะ พ่อจะรักฉันไหมนะ...พ่อ ?”
ภาพตอนที่ดารกาแทงกระสอบ พอเปิดออกมาพบว่าเป็นปั้นแวบกลับมา
ดารกาแบมือทั้งสองข้างของตัวเองแล้วจ้องมอง
“ฉันฆ่าพ่อตัวเองตายด้วยน้ำมือของฉันเอง” ดารการ้องไห้โฮ “พ่อจ๋า...ยกโทษให้หนูด้วย...หนูไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าพ่อ... หนูไม่รู้จริงๆว่าพ่ออยู่ในนั้น ...หนูขอโทษ...คนอื่นเกลียดหนูมากพอแล้ว...พ่ออย่าเกลียดหนูอีกคนเลยนะ...พ่อต้องรักหนูนะ”

ดารการ้องไห้สะอื้นจนตัวโยนอย่างน่าสงสาร
ปรมัตถ์เก็บเสื้อผ้าของตัวเองใส่กระเป๋าเดินทาง

ปรมัตถ์หิ้วกระเป๋าเดินทางออกมาที่หน้าเรือนรับรอง เขาเห็นดาหลายืนดักรออยู่
“คุณจะไปไหนคะ?” ดาหลาถาม
“ผมเป็นแค่ลูกจ้างบดินทร์ธร ย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ เพราะคุณท่านมอบหมายให้ดูแลความปลอดภัยของคุณหนูร้อยดาวไม่ให้เป็นอันตราย ตอนนี้คุณหนูมีคุณชายสิบทิศคอยดูแลอย่างใกล้ชิด ผมอยู่ที่นี่ไปก็ไม่มีประโยชน์”
ดาหลาเข้ามาขวาง “เดี๋ยวก่อนสิคะ”
ปรมัตถ์หันมามองหน้าดาหลาแล้วรอฟังคำพูดจากปากดาหลาว่าอยากให้เขาอยู่ที่นี่
“คุณท่านคงไม่อยากให้คุณไปไหน” ดาหลาพูด
“หากคุณท่านต้องการเรียกให้ผมรับใช้เมื่อไร ผมค่อยกลับมา” ปรมัตถ์บอก
“ไม่เป็นห่วงคนอื่นบ้างเลยหรือ ?”
ปรมัตถ์ที่ขยับจะเดินจากไปอยู่แล้วถึงกับชะงัก เขายืนฟังดาหลาที่ยืนพูดอยู่ข้างหลังด้วยน้ำเสียงสั่น
“คนร้ายที่ลอบวางยาคุณท่านยังลอยนวลอยู่ในบดินทร์ธร คุณจะใจจืดใจดำปล่อยให้คนที่อยู่ข้างหลังต้องเผชิญหน้ากับฆาตกรกันตามยถากรรมแบบนี้น่ะหรือ ?”
“คุณกลัวเหรอ ?”
“ค่ะ... ดิฉันยอมรับว่ากลัว... กลัวว่าคุณท่านจะเป็นอันตราย... กลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายๆที่ไม่คาดฝันขึ้นอีก... กลัวไปหมดทุกอย่าง...อย่าเพิ่งไปจากที่นี่เลยได้ไหมคะ คุณปรมัตถ์... ฉันขอร้อง”
ปรมัตถ์ชั่งใจอยู่ครู่หนึ่งจึงหันกลับมาพูดกับดาหลา
“ถ้าคุณไม่ให้ผมไป ผมก็จะไม่ไป ผมจะอยู่ต่อเพื่อปกป้องคนที่นี่”
ดาหลาคลี่ยิ้มทั้งน้ำตา เธอรู้สึกอบอุ่นปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้ปรมัตถ์

สามสะใภ้ปรึกษากันเรื่องที่ร้อยดาวจะหมั้นกับสิบทิศ
“รู้ถึงไหนอายถึงนั่น คู่หมั้นของหม่อมราชวงศ์สิบทิศ เวฬุมาศเป็นหญิงพิการตาบอด เฮอะ ! หาดีกว่านี้ไม่ได้แล้วหรือไง อีนังร้อยดาวมันคงระริกระรี้ ดีใจจนเนื้อเต้นที่อยู่ๆก็ราชรถมาเกย ได้นั่งเท้าแขนแอ่นหยัดเป็นหม่อมอยู่ตำหนักโน้น” สร้อยฟ้าว่า
“ไปให้พ้นๆซะก็ดี จะได้ไม่มีคนคอยแย่งสมบัติ จริงไหมคะ คุณพี่ ดีเสียอีกจะได้ไม่ต้องเปลืองแรง หมดก้างขวางคอไปอีกหนึ่ง ทำอะไรจะได้ง่ายขึ้น” จงจิตบอก
เต็มเดือนแปรสายตาคมกริบมายังจงจิตทันที
“อย่าโง่ไปหน่อยเลย ! ตอนนี้คุณชายบ้านนั้นได้ดองกับแม่ร้อยดาว ต่อให้บดินทร์ธรไร้ประมุขหรือทนายหน้าหอทั้งหัวหงอกหัวดำคอยขวาง เรื่องที่เธอคิดจะฮุบสมบัติก็จะทำไม่ได้ง่ายๆ เพราะพ่อเขยขวัญสิบทิศ เขาคงยอมให้เมียตัวเองถูกโกงหรอก”
สร้อยฟ้ากับจงจิตถึงกับอึ้งเพราะคิดไม่ถึงเรื่องที่เต็มเดือนพูดเลยจริงๆ

ดำรงเปรยกับปรมัตถ์อยู่ในห้องส่วนตัว
“หลังงานหมั้นของแม่ม้าดีดกะโหลก ตามพ่อเธอมาพบฉันหน่อย”
“คุณท่านมีอะไรให้คุณพ่อรับใช้หรือครับ”
ดำรงเหลือบมองดาหลาด้วยสายตาเป็นห่วง
“ชีวิตคนเรามันไม่แน่นอน จะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้ ฉันอยากให้ทวีปจัดการเรื่องพินัยกรรมเสียให้จบๆ”
เต็มเดือนยกถาดใส่ถ้วยยาจีนเดินเข้ามา พอได้ยินคำว่าพินัยกรรมเธอก็ถึงกับหูผึ่งแล้วแอบฟัง
“คุณท่านหมายถึงพินัยกรรมของคุณดิลก หรือว่า...”
ดำรงยกมือห้ามปรมัตถ์เป็นทำนองว่า... อย่าเพิ่งพูดตอนนี้ ดำรงเหลือบเห็นเต็มเดือนที่ยืนแอบอยู่พอดี
“เข้ามาสิ แม่เต็มเดือน !”
เต็มเดือนรีบฉีกยิ้มแล้วเดินเข้ามาเอาถาดยาจีนวางไว้ที่บนโต๊ะ
“เต็มเอายาบำรุงมาให้น่ะค่ะ ไม่คิดว่าคุณพ่อจะมีแขก”
เต็มเดือนนั่งร่วมวงรอฟังการสนทนา แต่บรรยากาศในห้องกลับเงียบกริบจนน่าอึดอัด
“ถ้าไม่มีอะไร ก็ออกไปได้แล้ว” ดำรงบอก
เต็มเดือนถูกไล่ก็หน้าม้าน เธอกำมือแน่นด้วยความเจ็บใจ
“ค่ะ คุณพ่อ”
เต็มเดือนลุกขึ้น จะออกจากห้องด้วยความเจ็บใจ
“แม่เต็มเดือน ! ปิดประตูให้สนิทด้วย”
เต็มเดือนค่อยๆปิดประตูแล้วยืนหน้าห้อง เต็มเดือนขบริมฝีปากแน่นทั้งอยากรู้ ทั้งเจ็บใจที่ถูกไล่

เช้าวันใหม่ ดำรงเปิดกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกเผยให้เห็นเครื่องเพชรน้ำงาม
“เครื่องเพชรชุดนี้เป็นสมบัติเก่าแก่ของแม่การะเกด เมียคนแรกของฉัน แม่เจ้าปกรณ์รักเครื่องเพชรชุดนี้มาก สั่งเสียไว้ก่อนตาย ให้ฉันยกให้หลานที่จะแต่งงานออกเรือนเป็นคนแรก หล่อนเป็นหลานสายตรงแม่การะเกด จึงสมควรได้ในสิ่งที่เขาตั้งใจไว้ รับไปสิ”
“ของมีค่าแบบนี้ ดิฉันรับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ” ร้อยดาวบอก
“ถ้าตาหล่อนมองเห็นเหมือนคนอื่น ฉันเชื่อว่าหล่อนจะไม่ปฏิเสธเลย บรรดาเมียๆของเจ้าปกรณ์เห็นเครื่องเพชรชุดนี้ก็จ้องตาเป็นมัน อยากได้ใคร่มีกันทั้งนั้น”
“ต่อให้เครื่องเพชรชุดนี้น้ำงามแค่ไหน ดิฉันก็ไม่คู่ควรที่จะเป็นของหรอกค่ะ ยิ่งเป็นของคุณย่าใหญ่ด้วยแล้ว....” ร้อยดาวยังพูดไม่ทันจบ
ดำรงพูดขัดขึ้น “หล่อนนี่มันหัวรั้นเหมือนพ่อหล่อนไม่มีผิด” ดำรงถอนใจ “ฉันไม่อยากต้องขายขี้หน้าใครๆ เพราะพากันคิดว่าบดินทร์ธรสิ้นไร้ไม้ตอก หลานจะออกเรือนทั้งคน ยังจนปัญญาหาถนิมพิมพาภรณ์ให้ใส่ ฉันให้ก็รับไปสิ”
“แต่ว่า...”
“หรือว่าหล่อนคิดว่าของที่ฉันให้มันไร้ค่า ห๊า แม่ม้าดีดกะโหลก”
ร้อยดาวอึ้งเมื่อเจอดำรงยื่นคำขาดก็ถึงกับไปไม่เป็น เธอต้องยอมรับโดยดุษณี
“หากคุณท่านจะมอบให้ ดิฉันก็ไม่กล้าขัด”
“เรียกปู่ ! หล่อนเป็นหลาน ไม่เรียกพ่อของพ่อว่าปู่ได้อย่างไร โรงเรียนที่โน่นเขาไม่สั่งไม่สอนหรอกรึ”
“หนูกราบขอบพระคุณคุณปู่ค่ะ”
“เข้ามาใกล้ๆ ฉันนี่ซิ แม่ร้อยดาว ฉันจะสวมสร้อยเส้นนี้ให้”
ร้อยดาวค่อยๆคลานเข่าไปกับพื้นๆทั้งๆที่ตามองไม่เห็น ดำรงเห็นแล้วก็อดขันไม่ได้ พอร้อยดาวคลานเข้ามาใกล้ ดำรงก็ลุกขึ้นไปสวมสายสร้อยให้เธอ
“ถ้าเจ้าปกรณ์ พ่อของหล่อนยังอยู่ มันคงดีใจที่วันพรุ่งลูกสาวจะได้เป็นฝั่งเป็นฝาไม่น่าเลย...” ดำรงยังพูดไม่ทันจบร้อยดาวก็รวบผมจนเผยให้เห็นปานแดงที่หลังต้นคอ
ดำรงชะงักกึกโดยยังไม่ทันสวมสร้อย เขานิ่งอึ้งแล้วส่ายหัวอย่างไม่เชื่อสายตา ดำรงนิ่งนานจนร้อยดาวผิดสังเกต
“มีอะไรหรือคะ ?”
ดำรงทรุดลงนั่งที่เก้าอี้ เขาเอาเครื่องเพชรกลับใส่กล่องดังเดิมแล้วยื่นให้ร้อยดาว
ดำรงพูดห้วนๆ “เอาไป แล้วออกไปซะ”
ร้อยดาวรับไว้ด้วยความแปลกใจที่ดำรงเปลี่ยนใจกะทันหัน ดำรงหยิบกระดิ่งขึ้นมาสั่นเรียกดาหลาดังระรัว ดาหลาเปิดประตูเข้าห้องมา
“ธุระฉันมีแค่นี้ แม่ดาหลาพากลับไปได้ ฉันอยากพักผ่อน”
ดาหลาประคองร้อยดาวออกจากห้องดำรงไปอย่างงุนงง

ดำรงมองตามหลังร้อยดาวด้วยความสงสัยว่าเธอเป็นใครกันแน่
ดาหลาประคองร้อยดาวเพื่อพากลับห้องปกรณ์

“ช่วงนี้ร่างกายคุณท่านอ่อนเพลียง่าย ไม่ค่อยมีแรง ต้องรับประทานยาบำรุงของคุณเต็มเดือนอยู่เสมอๆ แต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้น คุณหนูอย่าน้อยใจคุณท่านเลยนะคะ”
“ฉันคงคิดมากไปเอง... อย่างน้อยฉันก็ดีใจที่คุณท่านยอมรับว่าฉันเป็นหลาน อนุญาตให้ฉันเรียกท่านว่าปู่...”
ร้อยดาวกอดกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินด้วยความดีใจที่ดำรงยอมรับว่าเป็นหลาน ดาหลากับร้อยดาวเดินผ่านไป เต็มเดือนแอบได้ยินก็ยิ่งระแวงว่าดำรงอาจทำพินัยกรรมยกสมบัติให้ร้อยดาว

เต็มเดือนลอบเข้ามาภายในห้องดำรง เธอรื้อตามลิ้นชัก ตู้เก็บเอกสารต่างๆ เพื่อหาพินัยกรรมแต่ก็ไม่พบ เต็มเดือนเหลือบไปยังเตียงของดำรงแล้วก็เอะใจว่าบางทีพินัยกรรมอาจจะซ่อนอยู่บนนั้น เต็มเดือนรื้อที่ใต้หมอนก็เห็นซองสีน้ำตาล เธอรีบเปิดออกดูก็พบว่าเป็นพินัยกรรมแบบเขียนเองทั้งฉบับด้วยลายมือดำรง
เต็มเดือนเห็นข้อความในพินัยกรรมระบุว่า... “ข้าพเจ้าขอทำพินัยกรรมว่าเมื่อข้าพเจ้าถึงแก่ความตายแล้ว ให้บ้านบดินทร์ธรรวมถึงทรัพย์สินทั้งหมดของข้าพเจ้าตกแก่นางเต็มเดือน บดินทร์ธร ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของลูกชายข้าพเจ้า”
เต็มเดือนถึงกับตาลุกวาวด้วยความดีใจ
เสียงดำรงดังขึ้น “ทำอะไรน่ะ แม่เต็มเดือน”
เต็มเดือนสะดุ้ง เธอรีบเอาพินัยกรรมเก็บใส่ซองเอกสารแล้วรีบเสียบไว้ใต้หมอนตามเดิม ดำรงยืนอยู่ข้างหลังเต็มเดือน
“ผ้าปูที่นอนเก่าแล้ว เต็มว่าจะเย็บผืนใหม่มาเปลี่ยนให้คุณพ่อน่ะค่ะ” เต็มเดือนบอก
“ไม่ต้องมาเอาอกเอาใจฉันขนาดนั้นก็ได้ กลัวว่าหล่อนจะไม่ได้สมบัติจากฉันหรือไง”
“ทรัพย์สินเงินทองล้วนเป็นของมายา เต็มไม่ห่วงหรอกค่ะ ห่วงเรื่องสุขภาพพลานามัยของคุณพ่อมากกว่า เดี๋ยวเต็มไปต้มยาบำรุงมาให้คุณพ่อนะคะ” เต็มเดือนบอก
เต็มเดือนสีหน้าระรื่นออกจากห้องดำรงไปด้วยความสบายใจที่รู้ว่าสมบัติในส่วนของดำรงจะเป็นของตน ดำรงมองตามหลังเต็มเดือนอย่างรู้ทัน

เต็มเดือนป้อนข้าวให้ร้อยดาว
“พรุ่งนี้หนูก็จะเข้าพิธีหมั้นกับคุณชายสิบทิศแล้ว การหมั้นหมายเปรียบเสมือนการแสดงความจริงใจของฝ่ายชายว่าจะแต่งงานครองรักมั่นคงอยู่ด้วยกันไปจนแก่จนเฒ่า… อีกหน่อยย้ายไปอยู่ที่เวฬุมาศแล้ว ฉันคงไม่มีโอกาสได้ป้อนข้าวป้อนน้ำหนูแบบนี้อีก”
“คุณเต็มเดือนมีพระคุณกับดิฉันมาก ดิฉันจะไม่มีวันลืมเลยค่ะ” ร้อยดาวบอก
เต็มเดือนเหลือบเห็นกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มวางอยู่ที่หัวนอนของร้อยดาว
“ที่หัวเตียงนั่น กล่องอะไรหรือจ๊ะ ?”
เต็มเดือนถือวิสาสะหยิบกล่องกำมะหยี่นั้นมาอย่างเบามือเพื่อไม่ให้ร้อยดาวรู้
เต็มเดือนเปิดกล่องออกก็เห็นชุดเครื่องเพชรของการะเกด เธอถึงกับตาลุกวาว
ร้อยดาวพูด “อ้อ... กล่องเครื่องเพชรของคุณย่าการะเกดค่ะ คุณปู่ยกให้ดิฉันเอาไว้ใส่ในพิธีหมั้น”
“อย่างนั้นหรือจ๊ะ”
เต็มเดือนค่อยๆปิดอย่างเบามือด้วยความอิจฉาก่อนวางไว้ที่เดิม
“คุณปู่บอกว่าเครื่องเพชรชุดนี้สวยมาก น่าเสียดายที่ดิฉันมองไม่เห็น” ร้อยดาวบอก
“ใช่จ้ะ... เครื่องเพชรชุดนี้น้ำงามมากจริงๆ เก็บรักษาเอาไว้ให้ดีล่ะ”
เต็มเดือนยิ้มกัดฟันแน่น เธอจ้องร้อยดาวตาเขม็งด้วยความริษยาก่อนจะกำชายกระโปรงตัวเองแน่น

เต็มเดือนกลับมาที่ห้องด้วยหน้าตาบูดบึ้ง เธอตบโต๊ะปัง
เต็มเดือนนึกถึงตอนที่เปิดกล่องกำมะหยี่เห็นเครื่องเพชรของการะเกด
“ในเมื่อสมบัติพัสถานทั้งหมดในบดินทร์ธรเป็นของฉัน เครื่องเพชรชุดนั้นมันก็ต้องเป็นของฉันสิ คุณพ่อมีสิทธิ์อะไรยกให้คนอื่น”
เต็มเดือนกำมือแน่น แววตาโกรธแค้นด้วยความเสียดายเครื่องเพชรของการะเกดสุดๆ
“อยากตามไปอยู่กับลูกกับเมียในปรโลกเต็มทีแล้วใช่ไหมคะ...คุณพ่อ?”
เต็มเดือนจ้องไปยังรูปครอบครัวของดำรงที่ถ่ายกับปกรณ์และการะเกดตาเขม็ง

ดำรงนอนไม่หลับ เขาครุ่นคิดถึงแต่เรื่องร้อยดาว
ภาพตอนที่ดำรงจะสวมสร้อยให้ ร้อยดาวรวบผม เผยให้เห็น ปานแดงที่หลังต้นคอของร้อยดาวย้อนกลับมา
ดำรงส่ายหน้า คิ้วขมวดเข้าหากัน
ภาพในอดีตตอนที่ดำรงเห่อหลาน อุ้มร้อยดาวตอนแบเบาะซึ่งที่ต้นคอไม่มีปานแดงย้อนกลับมา
“ถ้าไม่ใช่... หล่อนเป็นใครกันแน่ ?”
ดำรงคิดไม่ตกว่าหญิงสาวที่แอบอางว่าเป็นร้อยดาวแท้จริงแล้วคือใคร

ร้อยดาวที่อยู่ในชุดนอนออกมารับลมที่ระเบียงห้อง เธอครุ่นคิดถึงเรื่องระหว่างตัวเองกับสิบทิศด้วยความสับสน
ภาพเหตุการณ์ที่สิบทิศอธิบายตอนที่พารัตนากรมาสู่ขอร้อยดาวย้อนกลับมา
“ฟังให้ดีนะร้อยดาว ! ที่ฉันยอมบากหน้ามาขอเธอแต่งงานถึงบดินทร์ธรไม่ใช่เพราะความรัก หรือความเสน่หาหรอกนะ แต่ฉันต้องทำตามหน้าที่ของหลาน เพื่อให้ท่านป้าสบายพระทัยเป็นครั้งสุดท้ายก็เท่านั้น”
ภาพตอนที่สิบทิศพูดกับร้อยดาวในสวนดอกไม้ที่เวฬุมาศย้อนกลับมา

อ่านละคร เวียงร้อยดาว ตอนที่ 11/2 วันที่ 5 ก.พ. 57

ละคร เวียงร้อยดาว บทประพันธ์ : บินละเว
ละคร เวียงร้อยดาว บทโทรทัศน์ : สรรัตน์ จิรบวรวิสุทธิ์
ละคร เวียงร้อยดาว กำกับการแสดง : สถาพร นาควิไลโรจน์
ละคร เวียงร้อยดาว แนวละคร : ดราม่า,ปริศนา,ลึกลับ
ละคร เวียงร้อยดาว ผลิต : บ. แอค-อาร์ต เจเนอเรชั่น จำกัด
ละคร เวียงร้อยดาว ดำเนินการสร้างโดย พงษ์พัฒน์ - ธัญญา วชิรบรรจง
ละคร เวียงร้อยดาว ออกอากาศทุกวันจันทร์ และ วันอังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละคร เวียงร้อยดาว เริ่มออกอากาศตอนแรก วันจันทร์ที่ 13 มกราคม พ.ศ. 2557
ที่มา ไทยรัฐ