อ่านละคร ในสวนขวัญ ตอน 4 วันที่ 6 ม.ค. 57

อ่านละคร ในสวนขวัญ ตอน 4 วันที่ 6 ม.ค. 57

“ไอ้สองคนน่ะมันเพ้อเจ้อ ไม้กับคุณเป็ดปุ๊กไม่มีอะไรกันหรอกย่า เจอกันทีไรก็ทะเลาะกันทุกครั้ง แล้วจะบอกให้นะ ผู้หญิงที่ไม้จะทุ่มเทชีวิตจิตใจให้ มีคนเดียวเท่านั้นแหละ” พูดแล้วไม้โผเข้ากอดซบหน้ากับแขนย่าอ้อนๆ

“ไม้เอ๊ย...จะมารักมาหลงย่าคนเดียวไม่ได้หรอก สักวันไม้ต้องมีครอบครัว ผู้ชายจะเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์ได้ มันต้องมีเมียมีลูก”

“แล้วก็มาตายหนีลูกไปตั้งแต่ลูกยังเล็กๆ น่ะเหรอ ไม่หรอกย่า ไม้ไม่อยากเป็นอย่างนั้น”


ย่าขวัญลูบหัวไม้อย่างเข้าใจความรู้สึกของเขา...

ooooooo

ไม้เอาขนมที่ย่าขวัญฝากมาให้เป็ดปุ๊กที่บ้าน เป็ดปุ๊กยังไม่กลับ เขาจึงเอาเข้าไปเก็บให้ในครัวกับเชียร

ขณะนั้นเองเชียรได้รับโทรศัพท์จากแมวเมี้ยวที่โทร.จากตู้สาธารณะแถวโรงเรียน พูดไปร้องไห้ไปว่า “คุณปู่ต้องช่วยแมวเมี้ยวนะครับ” เชียรตกใจถามว่าเป็นอะไร แมวเมี้ยวก็ร่ำร้องแต่ให้ปู่ไปหาที่โรงเรียน แล้วจะเล่าให้ฟัง...

เชียรว้าวุ่นใจเพราะไม่รู้จะไปโรงเรียนแมวเมี้ยว

อย่างไร เอ่ยปากขอให้ไม้ช่วยพาไปที่หน้าหมู่บ้านตนจะเรียกแท็กซี่ไปเอง

“ผมทำได้ดีกว่านั้นอีกครับ ผมจะพาคุณเชียรไปโรงเรียนหลานคุณเอง” ไม้แสดงน้ำใจ เชียรรู้สึกดี ยิ้มขอบใจเขา

ooooooo

นอกจากแมวเมี้ยวจะโทร.ถึงปู่เชียรแล้วยังโทร.ถึงอาเป็ดปุ๊กด้วย ร้องไห้ขอให้อามาหาที่โรงเรียน เป็ดปุ๊กยังติดงานบอกหลานว่าขอดูเวลาอีกที ถ้าไปได้จะรีบไป

พอวางสายจากแมวเมี้ยว แก้วก็แสดงน้ำใจถามว่าหลานให้ไปช่วยไม่ใช่หรือ ไม่ต้องห่วง งานทางนี้ตนจะทำต่อให้เอง เป็ดปุ๊กกลัวว่าถ้าพิมพารู้จะต้องไม่พอใจ

“แกไปประชุมกับกรมส่งออก ไม่เลิกง่ายๆหรอก อย่างน้อยก็ห้าโมงเย็น แกคงไม่กลับเข้ามาแล้วละ หรือถ้าจะกลับก็คงเย็น ถ้าแกเข้ามาก่อนแก้วกลับ แก้วจะบอกให้ว่าเป็ดเพิ่งออกไปตะกี้เอง”

“ขอบใจมากนะแก้ว ได้ยินแมวเมี้ยวพูดไปสะอื้นไปแล้วรู้สึกแย่มากๆเลย งั้นเป็ดไปก่อนนะ”

แก้วยิ้มให้อย่างเต็มใจ แต่พอเป็ดปุ๊กลุกไป รอยยิ้มแก้วก็เปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์ชิงชังทันที!

ปรากฏว่า เป็ดปุ๊กลุกไปไม่นาน พิมพาก็เข้ามา มองปราดไปที่โต๊ะทำงานของเป็ดปุ๊กเห็นแก้วนั่งแทน แก้วเองก็ตกใจที่พิมพากลับเร็วกว่าที่คิด พิมพาถามว่าเป็ดปุ๊กไปไหน แก้วตอบไม่เต็มเสียงว่ากลับไปแล้ว

“กลับไปแล้ว! เพิ่งจะบ่ายสองเนี่ยนะ” แก้วชี้แจงว่าหลานโทร.มาขอให้ไปหาเป็ดปุ๊กเลยต้องรีบไป “หลาน! หลานอะไร แล้วมีเรื่องรุนแรงขนาดไหนถึงต้องทิ้งงานทิ้งการไปหา”

แก้วก็ไม่ทราบค่ะ แต่พี่พิมไม่ต้องห่วงเรื่องงานหรอกนะคะ แก้วเอามาทำให้แล้ว” พิมพาถามว่าเธอรู้เรื่องด้วยหรือ แก้วตอบอวดๆว่า “รู้ซีคะ แก้วช่วยเป็ดปุ๊กเขาทำบ่อยๆ บางทีแก้วก็รับมาทำทั้งโครงการเลย ก็มีอย่างช่วงที่เป็ดย้ายบ้าน เขายุ่งๆ แก้วก็เลยเอามาทำเอง”

พิมพาพึมพำว่าไม่เคยรู้เลย เตือนให้ระวังอย่าให้อะไรผิดพลาดได้ สั่งว่า “ถ้าเขากลับมาให้ไปหาพี่ทันที” แก้วบอกว่าวันนี้คงไม่กลับแล้ว “งั้นก็พรุ่งนี้ มาถึงก็ให้ไปหาพี่เลย” พิมพาสั่งหน้าตาไม่พอใจแล้วออกไป

แก้วทำเป็นกลัวแทนเป็ดปุ๊ก แต่พริบตาเดียวก็แอบยิ้ม...

ooooooo

ไม้พาเชียรไปถึงโรงเรียน บอกชื่อจริงบอกชั้นเรียนของแมวเมี้ยวแล้ว รปภ.ก็ยังไม่ยอมให้เข้า ไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น จนกระทั่งแมวเมี้ยวเห็นปู่มาจึงขออนุญาตครูออกมารับ รปภ.จึงเปิดประตูให้เข้าไป

แมวเมี้ยวดีใจมากบอกว่านึกว่าปู่จะไม่มาแล้ว เชียรจึงแนะนำให้รู้จักไม้ บอกว่าน้าไม้เขาใจดีช่วยพาปู่มา แมว–เมี้ยว ยกมือไหว้ เชียรถามว่ามีเรื่องอะไรถึงอยากให้ปู่มา

แมวเมี้ยวเล่าเรื่องที่ตนกับนกจิ๊บจับเจ้ายักษ์เบิ้มอาบน้ำ แม่กลับมาเห็นก็ไม่พอใจที่เจ้าเบิ้มยักษ์สะบัดน้ำทำเลอะเทอะขู่ว่าจะให้เขาเอาไปทำลูกชิ้น ตนไม่อยากให้ยักษ์เบิ้มเป็นลูกชิ้น ไม้ถามว่ายักษ์เบิ้มนี่เป็นหมาไหม เชียรบอกว่าเป็นหมาที่บ้านเก่า

เป็ดปุ๊กมาถึงพอดี ถามเชียรว่าพ่อมาได้ยังไง พอเชียรบอกว่าไม้พามา เธอมองขวับไปที่เขา ไม้สบตายักไหล่นิดๆ เธอหมั่นไส้เลยพูดว่า “ไม่ใช่ เป็ดจะถามว่าพ่อมาที่นี่ทำไม” เชียรเล่าให้ฟังแล้วถามว่าเธอมาทำไม จึงรู้ว่าแมวเมี้ยวโทร.ขอให้มา

“แมวเมี้ยวนึกว่าปู่จะไม่มา แมวเมี้ยวกลัวจะไม่มีใครช่วยยักษ์เบิ้ม” พูดแล้วร้องไห้สะอึกสะอื้น

“ไม่เป็นไรลูก ไม่เป็นไร ไหนเล่าให้อาฟังหน่อยซิ เรื่องมันเป็นยังไง” เป็ดปุ๊กกอดหลานปลอบใจ

ooooooo

ฟังแมวเมี้ยวเล่าแล้ว ทั้งเป็ดปุ๊กและเชียรต่างไม่พอใจเก็จที่ทำร้ายจิตใจลูก ทั้งที่รู้ว่าลูกผูกพันกับยักษ์เบิ้มมาก

เป็ดปุ๊กถามว่าแล้วพ่อจะทำยังไง เพราะรับปากแมวเมี้ยวไว้ว่าจะช่วย เชียรบอกว่าจะไปคุยกับเก็จดู เธอติงว่าหลานจะได้โดนเล่นงานที่เอาเรื่องมาบอกเรา

“พาหมาออกมาซีครับ” ไม้เสนอ “เอาหมามาเลี้ยงที่บ้านคุณ เท่าที่ฟัง ท่าทางเขาก็ไม่ค่อยอยากเลี้ยงไว้เท่าไหร่ เอาไปไว้ที่โน่นมันน่าจะมีความสุขมากกว่า ช่วยเฝ้าบ้านให้คุณแล้วยังเป็นเพื่อนแก้เหงาได้ด้วย”

เป็ดปุ๊กทักท้วงว่ามันไม่ง่าย เด็กๆรักมันมาก มาพรากมันไปได้ยังไง “ผมว่าตรงกันข้าม หลานๆจะได้มีข้ออ้างมาเยี่ยมคุณปู่กับคุณอาได้มากขึ้นต่างหาก”

“ดีเหมือนกัน อ้างว่ามาเยี่ยมหมาง่ายกว่าบอกว่ามาหาปู่” เชียรเห็นพ้อง แต่เป็ดปุ๊กเชื่อว่ายังไงเก็จก็ไม่ให้ลูกมา แต่ตอนนี้เราต้องหาทางเอายักษ์เบิ้มออกมาก่อน ถามเชียรว่าจะไปเมื่อไหร่ดี ไม้เสนอว่าไหนๆก็ออกมาแล้วไปตอนนี้เลยดีไหม เชียรเห็นด้วย เป็ดปุ๊กจึงไปบอกแมวเมี้ยวที่สนามเด็กเล่น

แมวเมี้ยวกลัวไม่ได้พบเจ้ายักษ์เบิ้มอีก เชื่อว่าแม่ไม่ให้ไปแน่ๆเพราะขนาดตนอยากไปหาปู่แม่ยังไม่ยอมเลย แต่ก็ตัดใจจะอดทนเอาและจะบอกนกจิ๊บให้อดทนด้วย

เมื่อแมวเมี้ยวทำใจได้ ผู้ใหญ่ทั้งสามจึงพากันไปที่บ้านเดิมของเชียร แต่ก่อนไปไม้บอกให้เป็ดปุ๊กกับเชียรไปรอที่รถก่อนตนขอคุยอะไรกับแมวเมี้ยวแป๊บเดียว เป็ดปุ๊กมองตามงงๆว่าไม้จะไปคุยอะไร

มาถึงบ้านเก่าของเชียร ไม้ชมว่าบ้านร่มรื่น น่าจะอยู่สบาย เชียรบอกว่ามันเคยเป็นอย่างนั้น

แต่พอจะไขกุญแจเข้าบ้าน เชียรเสียเวลาหาลูกกุญแจพวงใหญ่อยู่นาน พอเจอก็ไขไม่ออกอีกเพราะไม่ได้ใช้นาน จนไม้ช่วยไขได้สำเร็จ ก็พอดีเก็จกลับมาถามอย่างไม่พอใจว่า “ทำอะไรกันน่ะ!” พอเดินมาเห็นเชียรก็ถามว่า “พ่อมาทำอะไร”

“เราจะมาเอาหมา” ไม้ตอบแทนเชียรที่อึกอักอยู่

เก็จไม่พอใจถามว่าจะเอาไปทำไมและเขาเป็นใคร เชียรบอกว่าเป็นคนสวนที่หมู่บ้านมาช่วยพายักษ์เบิ้มไป

ไม้ช่วยชี้แจงว่าเชียรจะเอาไปเฝ้าบ้าน เก็จสวนทันทีว่าแล้วบ้านนี้จะให้อะไรเฝ้า ขโมยยิ่งชุมอยู่ด้วย ให้ไปหาตัวใหม่เอา เป็ดปุ๊กช่วยพูดว่า หาตัวใหม่ก็ต้องฝึกอีกนาน แต่ยักษ์เบิ้มสนิทกับพ่ออยู่แล้ว

“แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ของพ่อแล้ว เก็จว่าพ่อไม่ได้คิดจะเอามันไปเฝ้าบ้านหรอก แต่คิดจะมาเอายักษ์เบิ้มไปเพื่อใช้เป็นตัวล่อให้หลานไปหาต่างหาก ใช่ไหมล่ะคะ ลูกไม้ตื้นๆ” เก็จยิ้มเยาะ

เป็ดปุ๊กไม่พอใจปรามว่าอย่ามาว่าพ่อแบบนี้ ไม้ก็ช่วยแก้ต่างว่า เชียรไม่ได้คิดแบบนั้น ชี้แจงเพิ่มเติมว่า

“นอกจากอยากได้ไปเฝ้าบ้านแล้ว ยังอยากได้เป็นเพื่อนด้วย กลางวันคุณเชียรอยู่บ้านคนเดียวมันเหงามากนะครับ”

“ถ้าเหงาก็ไม่ควรย้ายออกไปแต่แรก” เก็จโต้ไม้แล้วหันบอกเชียร “ขอโทษนะคะ เก็จให้ยักษ์เบิ้มไปไม่ได้หรอก” พูดแล้วปิดประตูรั้วเดินเข้าบ้านไปเลย

เป็ดปุ๊กถามว่าจะเอายังไงดี เชียรเชื่อว่าเก็จไม่ยอมให้แน่ๆ ไม้เลยเสนอว่า “ไม่ให้ก็ซื้อซิครับ น่าจะยอมนะ”

ooooooo

เป็ดปุ๊กกับเชียรตามเข้าไปเจรจาอีก เก็จยืนกระต่ายขาเดียวไม่ยอมให้ยักษ์เบิ้มไปเด็ดขาดอ้างว่าที่นี่ทุกคนรักและผูกพันกับมัน

เก็จอ้างว่า ทุกวันนี้ตนยอมจ่ายค่าอาหารเดือนละเป็นพันก็เพราะรักมัน แล้วไหนจะค่ายาค่าหมอหมดไปครั้งละพันสองพัน รวมเบ็ดเสร็จต้องหมดเงินไปเป็นหมื่น เชียรรับปากจะจ่ายให้

อ่านละคร ในสวนขวัญ ตอน 4 วันที่ 6 ม.ค. 57

ละครในสวนขวัญ บทประพันธ์โดย ดวงตะวัน
ละครในสวนขวัญ บทโทรทัศน์โดยกษิดินทร์ แสงวงศ์ และ ภควดี แสงเพชร
ละครในสวนขวัญ กำกับการแสดงโดย ผิน เกรียงไกรสกุล
ละครในสวนขวัญ ละครแนวความรักโรแมนติกตลกเบาสมอง
ละครในสวนขวัญ ผลิตโดย บริษัท ที.วี.ซีน จำกัด โดยผู้จัด ณัฏฐนันท์ ฉวีวงษ์
ละครในสวนขวัญ ออกอากาศทุกวันศุกร์-เสาร์และอาทิตย์ เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ละครในสวนขวัญ ออกอากาศตอนแรก เริ่มวันอาทิตย์ที่ 5 มกราคม พ.ศ. 2557
ที่มา ไทยรัฐ






ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น