อ่านละคร ดาวเรือง ตอนที่ 1 วันที่ 4 ก.ค. 56

อ่านละคร ดาวเรือง ตอนที่ 1 วันที่ 4 ก.ค. 56

พระครูจ้อยถามว่าจะให้ใครไปตามไหม ผู้กำกับบอก ว่า “ผมจัดการเองครับ” แล้วจัดจ่าแม่น เก่งหมุดให้ไปตาม

ไม่นานจ่าแม่นก็โทร.รายงานว่าเจอรถทะเบียน ดล 208 กรุงเทพมหานครแล้ว ตอนนี้ประสบอุบัติเหตุชนต้นไม้ใหญ่ นายอำเภอถามว่าแล้วปลัดล่ะ จ่าแม่นบอกว่าตนหาจนทั่วแล้วไม่เจอปลัดคนใหม่ เจอแต่...พูดพลางจ่าแม่นก้มลงดมๆ น้ำที่หกอยู่บนหน้าหม้อรถ ทำจมูกฟุดฟิด จนนายอำเภอร้อนใจถามว่า “เจอแต่อะไร”

“เจอแต่เหล้าขาวครับผม ผมว่าผมรู้แล้วครับว่าใครจับตัวปลัดไป” พูดแล้วจ่าแม่นตะเบ๊ะลมๆแล้งๆอย่างเคยชิน


ooooooo

ไอ้วรรณ ไอ้แหลม ไอ้กรอด บึ่งรถมอเตอร์ไซค์มาที่บ้านผู้ใหญ่ผันแล้วพากันวิ่งหน้าตั้งหลบไปหลังบ้าน อึดใจเดียวดาวเรืองกับไอ้เพี้ยนก็บึ่งรถหัวฟูตามมา เห็นไอ้วรรณกับพวกวิ่งไปหลังบ้านก็วิ่งตามไปด้วยความแค้น

ไอ้แหลมกับไอ้กรอดรู้ฤทธิ์ดาวเรืองดี พอเห็นจวนตัวก็หนีเอาตัวรอด ทิ้งให้ไอ้วรรณยืนปากกล้าขาสั่นเบื้องหน้า ดาวเรืองขยับเท้าพร้อมหนี ดาวเรืองตวาดว่า “ยังคิดจะหนีอีกเหรอไอ้วรรณ”

“ข้าไม่หนีก็ได้ ยังไงร่างกายของข้ามันก็เป็นของเอ็งอยู่แล้วไอ้เรือง เอ็งจะเหยียบจะย่ำยังไงก็เชิญ เชิญเลย...เหยียบมาที่นี่” ไอ้วรรณแหวะเสื้อตรงหัวใจเอานิ้วจิ้มๆ “นี่ ที่หัวใจข้านี่ เอ็งจะได้เจ็บเหมือนที่ข้าเจ็บ”

“แล้วทำไมพี่เรืองต้องเจ็บไปกับเอ็งด้วยหา ไอ้พี่วรรณ” ไอ้เพี้ยนถามงงๆ

“เพราะในหัวใจข้ามีไอ้เรืองอยู่ยังไงล่ะ” ไอ้วรรณทำเสียงเข้ม ถูกไอ้แหลมกับไอ้กรอดที่แอบอยู่หลังกอกล้วยร้องฮิ้ว...อย่างถูกใจ ดาวเรืองไม่ขำด้วย คว้ามีดพร้าที่ปักอยู่กับหยวกกล้วยเงื้อง่า ขู่

“ในเมื่อเอ็งเล่นสกปรกกับข้าก่อน ข้าก็จะสับๆๆๆ ของของเอ็งให้เหลือแต่ตอ จะได้ไม่ต้องมีไว้ทำพันธุ์อีกต่อไป” ไอ้วรรณตกใจเอามือกุมเป้าแน่น ถูกดาวเรืองรุกก็ถอยกรูดจนไปตกในเล้าหมู ทำเอาหมูแตกตื่นวิ่งพล่านไปทั้งเล้า ไอ้วรรณก็วิ่งพล่านไปกับหมู อ้อนวอนอย่าสับของตนเลยมีอยู่อันเดียว สับแล้วงอกไม่ได้ อะไหล่ก็ไม่มี วิ่งจนหนีออกจากเล้าหมูก็ล้มกลิ้ง ไอ้แหลมกับไอ้กรอดเห็นดังนั้น ส่งสัญญาณกันเข้าไปช่วยลูกพี่ ดอดเข้าล็อกตัวดาวเรืองไว้

“เฮ้ย! ปล่อยไอ้เรืองเดี๋ยวนี้ พวกเอ็งไม่มีสิทธิ์แตะต้องตัวไอ้เรืองของข้า ปล่อย!” ไอ้วรรณตะคอกจนไอ้แหลมกับไอ้กรอดต้องปล่อย พอดาวเรืองเป็นอิสระก็ควงพร้าเข้าไล่ฟันไอ้วรรณต่อ

“ช่วยด้วยยยยยย” ไอ้วรรณร้องลั่นวิ่งหนีสะดุดสุ่มไก่ใต้ถุนบ้านล้ม ดาวเรืองตามไปติดๆ ไอ้เพี้ยนวิ่งไปช่วยลูกพี่

ขณะไอ้วรรณจนมุมนั่นเอง เสียงผู้ใหญ่ผันกับแม่เวียงก็ดังมาจากข้างหลัง “หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้เรือง” ...“นี่มันเรื่องอะไรกัน” ผู้ใหญ่ผันเห็นไอ้วรรณล้มกลิ้งอยู่ข้างสุ่มไก่ก็ร้องเสียงหลง “ลูกพ่อ!!” พอไอ้วรรณเห็นพ่อก็โผเข้าหาอ้อนราวกับลูกแหง่ “พ่อจ๋า...ช่วยหนูด้วย”

ผู้ใหญ่ผันโผเข้าอุ้มไก่ ไอ้วรรณเลยวืดหัวทิ่มไป

ผู้ใหญ่หันไปด่าดาวเรืองว่าจะมากไปแล้ว เกิดไอ้โต้งลูกรักตนหัวใจวายจะทำยังไง ส่วนแม่เวียงถามว่าเรื่องอะไรถึงได้ถือมีดไล่สับไอ้วรรณของตน ไอ้เพี้ยนฟ้องแทนว่าเพราะไอ้พี่วรรณเอาน้ำมันพรายมาฉีดใส่พี่เรืองก่อนผู้ใหญ่ผันรู้ว่าเถียงกับดาวเรืองไม่ชนะแน่ รู้จุดอ่อนของดาวเรืองเลยขู่ว่า ถ้าไม่เลิกทำตัวเป็นอันธพาลจะฟ้องแม่บานชื่น

ได้ผล! ดาวเรืองหงอไปถนัดแต่ยังทำฟอร์มชี้หน้าไอ้วรรณบอกว่าคราวนี้ยอมให้เพราะเห็นแก่หน้าเหี่ยวๆ แต่ถ้าคราวหน้าขืนทำแบนี้อีกไม่ได้ตายดีแน่ว่าแล้วปามีดลงพื้น ทั้งผู้ใหญ่ผัน แม่เวียงและไอ้วรรณโดดหลบกันแทบไม่ทัน แล้วดาวเรืองก็หันไปชวนไอ้เพี้ยนกลับ

“เจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจ คอยดูนะ ข้าต้องเอาคืนให้ได้” ดาวเรืองคำรามฟึดฟัด ไอ้เพี้ยนบ่นว่าเพราะไอ้น้ำมันพรายนั้นแหละตนเลยพลอยซวยไปด้วย ดาวเรืองฉุกคิดได้ทันที “ข้ารู้แล้ว” แค้นจนลมออกหู

ooooooo

ดาวเรืองตรงไปที่สำนักหลวงตาคง เจอหลวงตากำลังทำพิธีจับปอบอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ มีชาวบ้านที่ศรัทธาพากันมาร่วมพิธีหวังขจัดผีปอบไปจากหมู่บ้าน

พอไปถึงดาวเรืองยันโอ่งน้ำมนต์ล้มโครม น้ำมนต์สาดลงบนตัวหลวงตาเปียกม่อลอกม่อแลก

“ไอ้เรือง!!” หลวงตาฉุน

“คุยกันหน่อยสิ หลงตา” ดาวเรืองจงใจเรียกให้เพี้ยนเหน็บหลวงตาที่หลงอวิชชาจนกู่ไม่กลับ เมื่อไปคุยกันที่อีกมุมหนึ่ง ดาวเรืองยิงคำถาม “หลงตาเป็นคนให้น้ำมันพรายไอ้พี่วรรณไปใช่ไหม” หลวงตาคงยืนยันว่าตนไม่ได้ให้ ดาวเรืองดักคอว่า “ไม่ได้ให้แต่ขายให้ใช่ไหม”

“เดรัจฉานวิชาแบบนี้ข้าไม่ยุ่งให้ศีลเสื่อมหรอกโว้ย เอ็งสองคนจะไปวิ่งเล่นที่ไหนก็ไป ข้าต้องกลับไปทำพิธีต่อ” พลางจะเดินหนีดาวเรืองไม่ยอมให้ไปถามว่าตกลงไม่ยอมรับและไม่รับผิดชอบใช่ไหม หลวงตาถามว่า “ก็ข้าไม่ได้ให้แล้วข้าจะต้องรับผิดชอบอะไรเว้ย!!” หลวงตาเสียงดัง แล้วเดินหนีออกไป

ไอ้เพี้ยนจะตาม ดาวเรืองดึงคอเสื้อจนไอ้เพี้ยนแทบหงายหลัง

“ไม่ต้องตามไอ้เพี้ยน แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ถอนรากถอนโคนให้สิ้นซากไปเลย”

“ยังไงเหรอพี่เรือง”

“เชื่อหัวไอ้เรืองเหอะ!” ดาวเรืองตาเป็นประกายอย่างมีแผนเด็ด

ooooooo

จ่าแม่น เก่งหมุด ที่ถูกดาวเรืองเรียกเป็น จ่าแม่น เก่งมุด เสียจนเกือบกลายเป็นทางการไปแล้ว ไปที่ศาลาอเนกประสงค์ฟ้องบานชื่นแม่ของดาวเรืองว่า ดาวเรืองจับปลัดคนใหม่ไป ดาวเรืองปฏิเสธเสียงสูงปรี๊ดว่าไม่จริงมั้งงงงง...

จ่าแม่นอ้างหลักฐานที่ได้จากที่เกิดเหตุว่า มีเหล้าเถื่อนของไอ้เรืองหกอยู่ใกล้ๆรถปลัด บานชื่นโต้ว่าพูดอย่าง กับว่าไอ้เรืองมันต้มเหล้าเถื่อนอยู่คนเดียว มันก็ต้มกันทั้งหมู่บ้านนั่นแหละ แล้วจ่าแม่นจะหาว่าไอ้เรืองต้มคนเดียวได้ไง

“ไอ้เรืองแน่นอน ฉันจำกลิ่นเหล้าที่ไอ้เรืองมันต้มได้!” จ่าแม่นยืนยันหนักแน่น พอฤดีเมียนายอำเภอถามว่าจ่าจำได้ไง จ่าตอบทันที “ฉันกินบ่อย” พอทุกคนร้องอ้าวจ่าก็แก้เกี้ยวเหนียมๆว่า “กินเพื่อให้จำได้ จำได้แล้วจะได้ไปจับไง!!”

บานชื่นบ่นอย่างไม่พอใจว่าเอะอะอะไรก็จับแต่ไอ้เรือง เกิดเรื่องอะไรก็โทษแต่ไอ้เรือง หลักฐานก็ไม่ชัดเจน อยากจับนักก็จับแม่ไอ้เรืองไปเลย จ่าแม่นที่หลงรักบานชื่นตั้งแต่วัยสาวยิ้มหวานบอกว่า “พี่จับไม่ลง พี่รักแม่...แต่แค้นลูก!!”

“ถ้าไอ้เรืองไม่ได้ทำแล้วไอ้เรืองอยู่ไหนล่ะ” ผู้กำกับตัดบทอย่างรำคาญเต็มที

“ใช่...มันอยู่ไหนนนน” จ่าแม่นถามบานชื่น นายอำเภอแทรกขึ้นอย่างเหนื่อยหน่ายว่า

“ไอ้เรืองอยู่ไหนไม่สำคัญ สำคัญที่...ปลัดคนใหม่มันไปอยู่ที่ไหน!!!”

ooooooo

จิ๋น–จินตวัฒน์ เนื้อตัวมอมแมมอาศัยรถอีแต๊ก ของลุงชาวนาผู้มีน้ำใจไปถึงหน้าวัดบ้านดอน เขาโดด ลงจากรถยกมือไหว้ขอบคุณ ลุงยิ้มกว้างเห็นแต่เหงือกอย่างใจดีแล้วขับอีแต๊กแก่ๆของแกต่อไป

ขณะจิ๋นยืนเคว้งคว้างอยู่ ก็เจอกำจรนำชาวบ้านออกตามหาปลัดคนใหม่ให้ควั่ก จิ๋นได้ยินจึงแสดงตัวว่าตนนี่แหละที่เป็นปลัดคนใหม่ของบ้านดอนล้อมแรด กำจรเห็นสารรูปแล้วไม่เชื่อ ปรามาสว่า “ถ้าอย่างเอ็งเป็นปลัด ข้าก็นายอำเภอแล้ว”

ไม่ทันได้พูดอะไรต่อ ก็มีเสียงเด็กวัดร้องตะโกนมาว่า “ไฟไหม้!” ทุกคนเลยวิ่งไป เห็นควันโขมงพวยพุ่งมาจากหลังสำนักหลวงตาคง และที่หลังสำนักนั่นเองดาวเรืองกับไอ้เพี้ยนกำลังช่วยกันโกยกาบมะพร้าวกับใบไม้แห้งสุมเข้าไป แต่พอจะหันหนีก็เจอจิ๋นเข้าอย่างจัง

คู่ปรับเก่ามาจับได้คากองไฟแบบนี้ ดาวเรืองกับไอ้เพี้ยนเตรียมโกยหนี ถูกจิ๋นคว้าตัวไว้เพื่อคิดบัญชีกัน ดาวเรืองดิ้นสุดแรงจะวิ่งไปที่รถ จิ๋นแย่งพวงกุญแจรถ พวงกุญแจรถขาดติดมือไปคนละครึ่ง จิ๋นได้ส่วนที่เป็นกะโหลกไขว้ ถูกดาวเรืองชกจุกแล้วกำขี้เถ้ากากมะพร้าวป้ายหน้าจิ๋นจนดำปี๋ เท่านั้นไม่พอ ยังถูกไอ้เพี้ยนกระโดดกัดหูจนร้องลั่น แล้วทั้งสองก็โกยอ้าวไป

“หยุดนะ...ยกมือแล้วค่อยๆหันมา” จ่าแม่นขู่จิ๋นที่ยืนมึนอยู่ จิ๋นทำตามคำสั่ง พอหันมาพวกจ่าแม่นผงะร้อง เฮ้ย!! หลวงตาคงบอกให้จับเลย ไอ้นี่แหละที่เผาสำนักตน จิ๋นตกใจปฏิเสธเสียงหลงว่าตนเปล่าเผา แต่ก็ถูกลูกน้องจ่าแม่นกรูกันจับไปโยนที่หน้าสำนักหลวงตาคง

ผู้กำกับถามจิ๋นว่าใครส่งมา ไอ้เรืองใช่ไหม หลวงตาคงฟันธงว่าต้องใช่ไอ้เรืองแน่ เพราะเพิ่งมีเรื่องกับตนเมื่อกี้นี้เอง บานชื่นแว้ดขึ้นว่าพูดแบบนี้ก็สวยซิ จ่าแม่นถามจิ๋นอีกทีว่าใครส่งมาและมาทำอะไรที่นี่

“ผมมาทำงาน กระทรวงส่งผมมาเป็นปลัดใหม่ของที่นี่”

“อย่ามาอ้างโน่นอ้างนี่ ฉันรู้จักแม่ของปลัดใหม่ และฉันก็มีรูปเขาด้วย” ฤดีเมียนายอำเภอแทรกเข้ามา

ระหว่างนั้นจิ๋นไปล้างหน้าล้างตาพอกลับมา ฤดีที่เอารูปถ่ายของจิ๋นในชุดข้าราชการมาเทียบกับหน้าร้องดีใจว่า

“ตาจิ๋น!! ใช่ตาจิ๋นจริงๆด้วย นี่น้าฤดีเอง จำได้ไหมจ๊ะ”

อ่านละคร ดาวเรือง ตอนที่ 1 วันที่ 4 ก.ค. 56

ละครดาวเรือง บทประพันธ์โดย : ทมยันตี
ละครดาวเรือง บทโทรทัศน์โดย : ปารดา กันตพัฒนกุล
ละครดาวเรือง กำกับการแสดงโดย : กฤษณ์ ศุกระมงคล
ละครดาวเรือง ผลิตโดย : บริษัท โนพรอบเบลม จำกัด
ละครดาวเรือง ควบคุมการผลิตโดย : ธิติมา สังขพิทักษ์
ละครดาวเรือง ออกอากาศทุกวันศุกร์ เวลา 20.25 น. และวันเสาร์ - อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมละครเรื่องดาวเรืองได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ






ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น