อ่านละคร มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 13 วันที่ 15 มิ.ย. 56

อ่านละคร มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 13 วันที่ 15 มิ.ย. 56

รจนาไฉนกับปัทม์ต้อนรับเปรมกลับจากสถานปฏิบัติธรรมด้วยความยินดี เปรมโอบกอดสะใภ้คนโปรดอย่างรักใคร่จนปัทม์อดแซวไม่ได้ว่าหลงรักเธอมากกว่าลูกชายแท้ๆ เปรมแหย่กลับว่าเขาหาเรื่องแกล้งเมียเหมือนเคยหรือเปล่า ปัทม์ไม่พูดอะไรแต่หอมแก้มโชว์จนรจนาไฉนเขินหน้าแดง

ครอบครัวปัทมกุลพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุก สนานครู่ใหญ่จนเปรมหายเหนื่อย รจนาไฉนจึงรายงานเรื่องครอบครัววิชนีมาพักด้วยที่เรือนรับรอง

“คุณแม่กับน้องพบมาช่วยดูแลคุณพ่อค่ะ เพื่อนขอโทษนะคะที่ไม่ได้แจ้งคุณแม่ให้ทราบเรื่องนี้ก่อน”


“มาขอโทษขอโพยทำไม เราทั้งหมดที่นี่ถือว่าเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว...จริงไหมตาปัทม์”

ปัทม์จำใจพยักหน้ารับเพราะยังไม่เปิดใจยอมรับการเปลี่ยนแปลงของโลมฤทัยกับลำเพามากนัก นพรัตน์ เกรงใจครอบครัวปัทมกุลเหลือเกิน ทั้งเรื่องแต่งงานของรจนาไฉนและความช่วยเหลืออาการเจ็บป่วยของตน ยกมือไหว้ขอบคุณเปรมด้วยความซาบซึ้งใจ

“พอเถอะค่ะ...ถือซะว่าเป็นการตอบแทนน้ำใจที่คุณนพรัตน์เคยช่วยเหลือครอบครัวฉัน และได้มอบหนูเพื่อนเป็นของขวัญมาให้ด้วย เธอเป็นผู้หญิงที่มีน้ำใจประเสริฐมาก”

ลำเพากับโลมฤทัยหมั่นไส้รจนาไฉนมากแต่ไม่แสดงออก ยิ้มหวานหยดพลางชื่นชมเห็นด้วยกับเปรมทุกประการ รจนาไฉนมีความสุขมาก เชื่อสนิทว่าแม่กับน้องคงทำใจได้แล้ว ต่างจากปัทม์ที่มองสองแม่ลูกด้วยความสงสัย...มันต้องมีอะไรแอบแฝงอยู่แน่ๆ

เปรมดูออกว่าลูกชายเป็นกังวลถึงอะไรบางอย่าง พยายามเตือนสติเมื่อเขาช่วยยกกระเป๋าเดินทางมาส่งที่ห้อง ปัทม์เฉไฉว่าไม่มีอะไรแต่เปรมไม่เชื่อแม้แต่น้อย

“อะไรที่หนักก็วางเถอะ กระเป๋าใบนั้นกับความกังวลในใจเรา อะไรหนักกว่ากัน”

ปัทม์วางกระเป๋าข้างเตียงพร้อมถอนใจหนักหน่วง “บอกตามตรงครับว่าผมไม่ไว้ใจสองแม่ลูกนั่นเลย”

จังหวะเดียวกัน...รจนาไฉนถือแจกันดอกไม้เข้ามา ได้ยินสองแม่ลูกคุยกันจึงเลือกแอบฟัง ปัทม์ยังไม่รู้ตัวถือโอกาสระบายความอึดอัดเกี่ยวกับการมาของโลมฤทัยและลำเพา

“ผมไม่รู้ว่าเขามาที่นี่เพื่ออะไร ต้องการอะไรกันแน่ และผมก็คิดว่าเขาไม่ได้มาดี”

“ในเมื่อเขายังไม่ได้ทำอะไรให้เป็นทุกข์ก็หยุดคิด จำคำแม่ไว้นะ...สิ่งที่ทำร้ายจิตใจเราได้ร้ายกาจที่สุดคือความคิดเราเอง ยิ่งคิดยิ่งทุกข์ ยิ่งคิดยิ่งติด ปล่อยวางซะ”

ปัทม์เข้าใจคำสอนของเปรม พยายามละความคิดร้ายๆออกจากใจ สัญญาจะยอมให้โอกาสสองแม่ลูกอีกครั้ง เปรมโอบกอดลูกด้วยความรัก อารมณ์เดียวกับรจนาไฉนที่ภูมิใจมากเพราะเขายอมเปิดใจให้แม่และน้องสาว

ooooooo

คดีพ่อเลี้ยงเจงไม่คืบหน้าเพราะยังตามตัวการใหญ่ไม่พบ แต่ผลการสืบสวนเบื้องต้นออกมาว่าทรัพย์สินทั้งหมดของเขาได้มาโดยมิชอบ อุรารัตน์จึงถูกหมายศาลสั่งให้ออกจากบ้านที่โดนอายัดให้เป็นของราชการ หญิงสาวตาเหลือกเต้นผางเพราะไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหน นงนุชเก็บกระเป๋าของตนกับเจ้านายสาวแล้วช่วยหาทางออกให้

“ไปอยู่กับนงนุชค่ะ ห้องเช่าหลังตลาดพอซุกหัวนอนได้ แถวนั้นหาของกินง่าย อร่อยและถูกด้วยค่ะ”

“จะบ้าเหรอ แกจะให้ฉันไปอยู่ห้องเช่าปนกับพวกแรงงาน ฉันไม่ไป!”

“ไปเถอะค่ะ เดี๋ยวนงนุชซื้อเบาะกับหมอนให้ใหม่ ชุดละร้อยเก้าสิบเก้า เอาลายกุหลาบที่คุณแอรี่ชอบ”

นงนุชคว้าแขนเจ้านายสาวให้ไปด้วยกันแต่อุรา–รัตน์สะบัดออกอย่างแรงพร้อมผลักสาวใช้ลงกองกับพื้น

“ฉันไม่ไป! ฉันไม่มีวันเกลือกกลั้วกับชนชั้นต่ำเด็ดขาด แกต้องหาที่พักให้เหมาะกับคนระดับฉัน”

นงนุชชักฉุนแหวกลับเสียงลั่นบ้าน “เรื่องมากก็หาที่ซุกหัวนอนเองแล้วกัน”

“แกขึ้นเสียงกับฉัน...ฉันไล่แกออก”

“ไม่ต้องไล่กูก็ออก จะอดตายแล้วทำหยิ่ง เป็นหงส์ปีกหักบินไม่ได้ก็หัดเดินสิ ฝืนจะบินก็โดนหมากัดตายพอดี”

นงนุชลากกระเป๋าไปแล้ว ทิ้งให้อุรารัตน์มองตามด้วยแววตาโกรธจัด...ฝันไปเถอะว่าฉันจะตกอับจนต้องพึ่งแก!

อุรารัตน์ไม่มีที่ไปต้องไปนอนโรงแรมตามประสาลูกคนรวยตกอับแต่จมไม่ลง หญิงสาวทานอาหารและพักในห้องหรูหราเหมือนเคยแต่ก็ต้องแทบลมจับเมื่อเห็นบิลค่าใช้จ่ายเพราะบัตรเครดิตทุกใบโดนอายัด วราห์เข้ามาช่วยทันเวลา จ่ายเงินให้ทั้งหมดพร้อมแจกยิ้มหวานแต่อุรารัตน์ก็เชิดใส่

“ฉันคงไม่ต้องขอบใจนาย ถือเป็นการชดใช้บุญคุณที่พ่อฉันเคยเกื้อหนุนนาย”

“อย่าเอาผมไปพัวพันกับผู้ต้องหาค้ายาสิครับ”

“แกพูดอย่างนี้หมายความว่าไง ไอ้คนไม่สำนึกบุญคุณ!”

“คุณมันอ่อนต่อโลกจริงๆ ถึงเวลาที่คุณต้องเรียนรู้กฎการดำรงชีวิตที่สำคัญสุดของมนุษย์...คือการเอาตัวรอด”

อุรารัตน์นั่งตัวแข็งทื่อ รู้สึกขยะแขยงปลัดหนุ่มที่โน้มตัวมากระซิบข้างหูว่าอยากช่วยเหลือจากใจจริงในฐานะเมีย หญิงสาวปรี๊ดแตกหันไปผลักเขาออกเต็มแรงพร้อมตวาดลั่น

“หุบปากนะ! ฉันรังเกียจสิ่งที่แกเคยทำกับฉัน เอามือโสโครกของแกออกไป”

“ไม่เอาน่า...ผมอยากช่วยคุณด้วยใจจริง ผมจะช่วยพ่อคุณเต็มที่ รวมทั้งเรียกเกียรติและศักดิ์ศรีคุณคืนมา”

อุรารัตน์นิ่งเงียบเตรียมฟังข้อเสนอ วราห์เหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมวางพวงกุญแจห้องพักโรงแรมบนโต๊ะ

“นี่เป็นของขวัญมีค่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะมอบให้ผู้หญิงที่เขารักได้”

อุรารัตน์กลืนน้ำลาย เข้าใจความนัยเป็นอย่างดีว่าเขาต้องการตัวเธอแลกกับความช่วยเหลือ วราห์หมุนตัวออกไปช้าๆ ทิ้งอุรารัตน์ไว้กับความอึดอัด คับแค้นใจเหลือเกินที่ต้องเป็นเบี้ยล่างยอมให้เขาดูถูกศักดิ์ศรีเช่นนี้ หญิงสาวใช้เวลาไม่นานก็ตัดสินใจยอมรับข้อเสนอเพราะอยากช่วยพ่อ เธอไปหาวราห์และตามใจเขาทุกอย่างแต่ไม่วายยื่นข้อเสนอ

“รับปากกับฉันได้ไหมว่าจะรักษาคำพูด ช่วยเหลือพ่อฉันและดูแลฉันอย่างสมศักดิ์ศรี”

วราห์พยักหน้ารับจริงจัง ตีหน้าซื่อบอกรักจนเธอตายใจยอมเปลื้องเสื้อผ้าและก้าวขึ้นไปบนเตียง

ooooooo

ปวุฒิครุ่นคิดถึงข้อเสนอของโลมฤทัยอย่างหนัก ตัดสินใจไปหารจนาไฉนถึงไร่แต่ไม่ยอมปรากฏตัวให้เห็น แกล้งโทร.หาเพื่อเจรจาความสัมพันธ์แต่เธอไม่ยอมรับสาย สารวัตรหนุ่มเริ่มใจเสียแต่ไม่ละความพยายาม เพียรโทร.หาอีกหลายครั้งจนเธออ่อนใจยอมกดรับ ปวุฒิดีใจมากอ้อนวอนให้มาเจอแต่รจนาไฉนปฏิเสธเพราะไม่อยากทรยศปัทม์

“งั้นผมไปหาคุณเองก็ได้...หรือว่าคุณรังเกียจผมแล้ว”

“เพื่อนไม่เคยรังเกียจความเป็นเพื่อนของเรา”

“ผมไม่ใช่เพื่อนคุณและคุณไม่ใช่เพื่อนผม คุณคือคนรักของผม”

“อย่าทำให้เพื่อนลำบากใจเลย ปล่อยให้ความสัมพันธ์ของเราเป็นแบบนี้เถอะ ยังไงเราก็ไม่สามารถ...”

รจนาไฉนจะพูดความจริงเกี่ยวกับความรู้สึกตนเองแต่เห็นปัทม์เดินตรงมาหาจึงขอวางสายดื้อๆ แต่เพราะไม่ทันระวังจึงกดไม่โดนปุ่ม ปวุฒิจึงได้ยินเสียงปัทม์ตัดพ้อรจนาไฉนงอนๆที่ทิ้งเขานอนหลับในห้องคนเดียว

“อย่าทิ้งผมไปอีกนะ ไม่ว่าคุณจะหลับหรือตื่นก็ขอให้ผมได้อยู่เคียงข้างคุณ ใจผมมอบให้คุณหมดแล้ว ขอให้คุณซื่อสัตย์กับผมและอย่าทำร้ายหัวใจผมอีก”

“ฉันให้คุณไม่ได้ค่ะ...ความซื่อสัตย์มันน้อยเกินไปจะตอบแทนความดีของคุณ ฉันขอพร้อมจะมอบความภักดีและความรักให้คุณหมดหัวใจ”

ปัทม์ซึ้งใจมาก จุมพิตหน้าผากและโอบกอดภรรยาคนสวยด้วยความรัก ส่วนปวุฒิแทบกระอักตายเพราะช้ำใจ กดวางสายและตรงกลับบ้านพลางคิดถึงข้อเสนอของโลมฤทัยอีกครั้ง...เพราะความโกรธและความเสียใจจนไร้สติแท้ๆ ทำให้สารวัตรหนุ่มตัดสินใจเดินตามแผนชั่วๆ...ฉันต้องแย่งรจนาไฉนคืนมาให้ได้!

อุรารัตน์เริ่มบทบาทความเป็นเมียเช้าวันเดียวกัน นั้น ชวนวราห์ไปซื้อของเพราะไม่มีเครื่องใช้ติดตัวมาจากบ้าน ปลัดหนุ่มปฏิเสธพร้อมควักเงินสามพันโยนให้ อุรารัตน์งงเป็นไก่ตาแตก วราห์เลยไขข้อข้องใจด้วยน้ำเสียง เป็นต่อมากๆ

อ่านละคร มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ตอนที่ 13 วันที่ 15 มิ.ย. 56

ละครเรื่อง มัจจุราชสีน้ำผึ้ง บทประพันธ์โดย อุปถัมภ์ กองแก้ว
ละครเรื่อง มัจจุราชสีน้ำผึ้ง บทโทรทัศน์โดย คฑาหัสต์ บุษปะเกศ และภูมิภักดิ์
ละครเรื่อง มัจจุราชสีน้ำผึ้ง กำกับการแสดง ภวัต พนังคศิริ
ละครเรื่อง มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ละครแนว โรแมนติก - ดราม่า
ละครเรื่อง มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ผลิตโดย : บริษัท บรอดคาซท์ ไทย เทเลวิชั่น จำกัด
ละคร มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ออกอากาศทุกวันจันทร์ และอังคาร เวลา 20.15 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
มัจจุราชสีน้ำผึ้ง ออกอากาศตอนแรกวันจันทร์ที่ 6 พฤษภาคม ต่อจาก ละครแผนร้ายพ่ายรัก
ที่มา ไทยรัฐ






ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น