อ่านละคร 3 ทหารเสือสาว มายาตวัน ตอนอวสาน[1] วันที่ 6 พ.ค. 56


อ่านละคร 3 ทหารเสือสาว มายาตวัน ตอนอวสาน[1] วันที่ 6 พ.ค. 56

ภายในห้องน้ำ มัทนาใช้ความพยายามจนเปิดช่องพัดลมระบายอากาศได้ แต่เป็นช่องไม่กว้างนัก พอมือล้วงออกไปได้ เธอมีสีหน้าใช้ความคิดไป ก่อนจะไปเปิดเป้ ค้นหาของ เจอผ้าบาติกที่เขตต์ตวันซื้อให้ เธอฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
มัทนาขยับตัวไปล็อกประตูห้องน้ำจากด้านใน มัทนากลั้นความเจ็บเอาผ้าบาติกมาผูกชายข้างหนึ่งไว้ก่อนจะยัดผ้าทั้งผืนออกไปโบกสะบัดเพื่อขอความช่วยเหลือ บอกตำแหน่งที่ตัวเองอยู่

มัทนายิ้มออกมา พยุงตัวนั่งที่ฝาชักโครก ดึงทิชชูยาวออกมา แล้วหยิบปากกาออกมาจากเป้ คิดจะทำอะไรบางอย่าง


เขตต์ตวันเดินห่อเหี่ยวหมดความหวังมาทางข้างตึก ไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นมองมุมสูงที่มีผ้าบาติกสีส้มโบกไสวตามแรงลมอยู่ เขาถอนใจออกมาจะเดินกลับ
ผ้าบาติกยังปลิวไสว กระดาษทิชชูแผ่นเล็กๆ ปลิวลอยลงมาเรื่อยๆ เขตต์ตวันไม่ทันเห็นจะเดินกลับไปทางด้านหน้าตึก พลันกระดาษทิชชูแผ่นหนึ่งปลิวมาไล้ข้างแก้มต จนเขตต์ตวันต้องหยุดมอง ก้มลงดูที่พื้น ทำให้เขามองย้อนกลับไป เห็นทิชชูหลายแผ่น ตกอยู่กับพื้น และกำลังมีแผ่นใหม่ค่อยๆ ลอยตกลงมา
เขตต์ตวันเงยหน้าขึ้นมองตามทิศทางการลอยของทิชชู เขาเห็นผ้าบาติกปลิวออกมาจากช่องอากาศ
ชั้นบน ดูผิดสังเกต เขาก้มลงหยิบทิชชูมาดู พบว่ามีข้อความเขียนอยู่ทุกแผ่น
“ช่วยด้วย อยู่ชั้น 4 ทางเข้าด้านหลัง มัทนา”
“มัท” เขตต์ตวันดีใจมากวิ่งตะบึงไปทางด้านหลังตึกทันทีอย่างไม่รีรอ

เอกชัยคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินกลับไปที่รถ เห็นรถเขตต์ตวันยังจอดอยู่
“อ้าว ยังไม่กลับอีกเหรอะ”
เอกชัยหยิบมือถือโทรหาเขตต์ตวัน มือถือถูกปิดไปแล้ว เอกชัยนึกได้ บ่นพึมพำ ก่อนกวาดตามอง
“ปอนมันลืมมือถือมานี่หว่า... ไปไหนของมันวะ”

เขตต์ตวันวิ่งไปทางด้านหลังตึก ขมที่หลบซุ่มอยู่รีบผลุบหลบทันที แต่ไม่พ้นสายตาเขาที่ชิงเห็นเสียก่อน
“ใคร...ออกมา”
ขมรีบจะหลบหนี เขตต์ตวันกระโจนตาม พุ่งตัวลอยกระแทกขมแบบไม่กลัวเจ็บ ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกับพื้น ขมไวกว่าตั้งหลักได้จะขึ้นคร่อมชกหน้า แต่เขตต์ตวันว่องไวกว่าถีบขมจนกระเด็นไป
ขมปาดมือไปชักปืนที่เหน็บหลังออกมา แต่ช้าไปก้าว ปากกระบอกปืนหนึ่งถูกเล็งไปที่ขมซะก่อน
“ทิ้งปืน”
ขมเสียท่า ค่อยๆ หยิบปืนออกมา เอกชัยขู่
“เร็ว”
ขมโยนปืนออกมา เขตต์ตวันรีบยึดปืนขมเอาไว้ก่อนเล็งปืนขู่ขม
“ลุกขึ้น”
ขมยอมตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เขตต์ตวันจ่อปืนหลังขม
“พาฉันขึ้นไปชั้น 4”
ขมยกมือขึ้นเดินนำ เอกชัยถามงงๆ
“ตึกมี 3 ชั้นไม่ใช่เหรอะ”
“มันตบตาพวกเรา มีทางขึ้นด้านหลัง ที่กบดานของมัน”
เขตต์ตวันทิ่มปืนกระแทกหลังขม “ เร็ว”
เอกชัยเดินตามเขตต์ตวันและขมไป
วงจรปิดที่ซ่อนอยู่ เชนเห็นเหตุการณ์นี้อย่างละเอียดและพร้อมต้อนรับเขตต์ตวันไว้เป็นอย่างดี

มีคณานั่งรถไปกับสารวัตรหิรัณย์ สีหน้าเคร่งเครียดร้อนใจ
“คนจิตใจแบบนี้ ไม่มีทางปล่อยมัทหรอกค่ะถ้าไม่ใช่ถูกจับกักขังไว้สนองตัณหามันก็ต้องเอาไปขายแน่ๆ ทำไมมัทถึงต้องโชคร้ายแบบนี้ด้วย” มีคณาน้ำตารื้น
“อย่าเพิ่งด่วนสรุปให้กลุ้มใจไปเลยครับคุณมี่”
“มี่ไม่ได้ด่วนสรุปนะคะ มี่ทำข่าวอาชญากรรมทำนองนี้มาตลอด ไม่มีทางหรอกค่ะที่มันจะปล่อยมัท คุณก็น่าจะรู้ดีกว่ามี่”
“ก็จริงครับ ถูกฆ่าปิดปากยังดีซะกว่า”
มีคณาตกใจ
“สารวัตร”
หิรัณย์แอบแหยเล็กน้อย
“ก็จริงไม่ใช่เหรอครับ”
“ใช่ค่ะ แต่ไม่ต้องพูดก็ได้ มี่ลองโทรหามัทอีกทีดีกว่า”
มีคณาล้วงมือไปในกระเป๋าถือหาโทรศัพท์ ไม่เจอ เธอก้มหาร้อนใจ ครั้นนึกได้ก็ใจหาย
“อุ๊ย...มี่ลืมมือถือไว้ที่เชนเพิร์ลค่ะ กลับไปเอาได้มั้ยคะ”
“ต้องกลับไปเอาแน่นอนครับ หายไป คนให้เสียใจตายเลย”
หิรัณย์ยิ้มหวานให้แล้วเปิดไฟเตรียมหาที่ยูเทิร์น มีคณาแอบอมยิ้มปลื้มเล็กน้อย แต่ก็กลับมามีสีหน้าเป็นห่วงมัทนาขึ้นมาแทนที่ทันที

ภายในห้องน้ำ มัทนายังง่วนเขียนทิชชู่อยู่ไปมา ทันใดนั้นก็มีเสียงทุบประตูห้องน้ำดังโครมๆ มัทนาสะดุ้งเฮือก เสียงเชนดังขึ้น
“เปิดประตูเดี๋ยวนี้”
มัทนาลนลาน รีบเอาทิชชู่ที่เขียนทิ้งชักโครกกด
“เร็วๆ ถ้าฉันพังเข้าไป เธอจะเจ็บตัวมากกว่านี้”
มัทนารีบเอาเก็บทุกอย่างไปซุกมุม เชนยังทุบประตูโครมๆ มัทนาเปิดล็อกประตูห้องน้ำ ทันทีที่เชนเปิดได้ก็กระชากตัวมัทนาออกมาอย่างไม่ปรานี
“เราจะทำยังไงดีคะ” ลลิสาถาม
“ก็หนีสิอีโง่ จะอยู่รอให้มันเรียกตำรวจมาจับรึไง”
เชนลากมัทนาไปทางประตูห้องแล้วก็หยุดกึกขึ้นมาเหมือนนึกอะไรได้
“รีบไปสิคะ จะรออะไรอีก”
“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว”
ลลิสางง
“เปลี่ยนใจอะไรคะ” ลลิสาถาม
มัทนาเหลือบตามองเชนที่มีแววตาร้ายกาจ อำมหิตขึ้นมา
“ทำไมฉันต้องหนีด้วยล่ะ ตอนนี้ก็มีไอ้ปอนกับไอ้เอกแค่ 2 ตัว ถึงเวลาที่ฉันจะได้แก้แค้นให้สาแก่ใจซะที”
เชนสะแหยะยิ้ม ลลิสาไม่เห็นด้วย
“ป่านนี้มันคงโทรเรียกตำรวจมาแล้วล่ะ ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะ ฉันกลัวถูกจับ ฉันจะหนี”

ลลิสารีบไปทางประตู
เชนจิกผมลลิสากระชากเอาไว้อย่างแรง จนลลิสาร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บ
“จะไม่มีใครหนีไปไหนทั้งนั้น”
“โอ๊ย ฉันเจ็บนะเชน”
เชนยึดปืนคืนจากลลิสา แล้วใช้ปืนกระบอกที่ถืออยู่เล็งจ่อไปที่ลลิสา
“ไปนั่งรวมกันที่โน่น”
เชนผลักมัทนานำไป ลลิสาทำหน้างงๆ
“เร็วซิ” เชนตวาด
ลลิสาชักกลัวเดินนำไปนั่งที่โซฟามุมห้อง มัทนาโขยกเขยกเดินมานั่งข้างๆ ยิ้มใส่ลลิสา ลลิสาเหล่มอง
“อีบ้า จะตายอยู่แล้ว ยังยิ้มอยู่ได้”
มัทนาแกล้งกระเซ้าพอได้ยินกันสองคน
“ก็ยิ้มดีใจ สงสัยจะได้เพื่อนไปทัวร์ญี่ปุ่นแล้ว”
“หุบปากกระโถนของแกไปเลยถ้าไม่อยากเจ็บตัวอีก”
มัทนาอมยิ้มไปมา แล้วก็แอบเหล่มองลลิสาที่เริ่มกังวลกลัวโดนหักหลังอย่างที่มัทนายุ มัทนาแอบลุ้น
ให้ลลิสาหันมาช่วยตน เชนเดินวนไปวนมา กระแทกปืนในมือต่อเนื่อง หน้าตาเครียดคุกรุ่นเหมือนคนสติแตก
เขาคิดวางแผนเล่นงานเขตต์ตวันให้สาสมที่สุด

ขมถูกปืนตัวเองในมือเขตต์ตวันขู่ตามหลังขึ้นมาถึงประตูชั้น 4
“ขึ้นทางนี้ล่ะ”
เอกชัยระแวง กระชับปืนในมือ คอยระวังให้เขตต์ตวันอีกชั้น
“ระวังนะปอน”
เขตต์ตวันดันหลังขม
“เปิดเข้าไปสิ”
ขมเปิดประตูนำเข้าไป เขตต์ตวันและเอกชัยเบี่ยงตัวหลบหลังประตูอย่างระวัง โดยใช้ขมเป็นโล่ แต่ไม่มีใครอยู่ เขตต์ตวันดันขมนำขึ้นไปต่อ
“นำทางไปเร็วๆ”
เขตต์ตวันใช้ปืนขู่ขม เอกชัยคอยกระชับปืนระวังหลังให้

มีคณายิ้มรีบเดินเร็วถือโทรศัพท์มือถือออกจากตึกเชนเพิร์ลมาหาหิรัณย์
“โชคดียังไม่มีใครเอาไปค่ะ”
หิรัณย์มีสีหน้าแปลกใจ สงสัยตามสัญชาติญาณ
“คุณตวันกับคุณเอกชัยอยู่ข้างในรึเปล่า”
มีคณางงๆ
“ไม่มีนี่คะ มีพนักงานแค่คน2คน ที่เหลือเห็นว่าถูกพาตัวไปสอบปากคำที่โรงพัก”
“แล้วทำไมรถเค้าสองคนยังอยู่ล่ะ”
“ใช่เหรอคะ”
“ผมจำได้ ท่าจะไม่ค่อยดีแล้วนะครับ”
หิรัณย์ชักเอะใจ เดินกลับเข้าไปด้านใน มีคณาร้อนใจปนสงสัยรีบตามเข้าไป

เขตต์ตวันคุมตัวขมมาถึงหน้าประตูห้องนอน2 เอกชัยคุมหลังอยู่
“เรียกคนมาเปิดประตู อย่าลูกเล่น ฉันยิงแกทะลุกะโหลกแน่” เขตต์ตวันขู่ขม
ขมเคาะประตูห้อง
“เปิดประตูด้วยครับ ผมเอง ขม”
ประตูค่อยๆ ถูกเปิดล็อกแง้มเข้าไปเล็กน้อย เขตต์ตวันผลักขมกระแทกประตูเข้าไป ขมล้มกลิ้งไปกับพื้น ประตูห้องเปิดอ้าเข้าไป เขตต์ตวันและเอกชัยหลบคนละข้างประตูอย่างระวังตัว เขตต์ตวันมองเข้าไปเห็นมัทนานั่งหน้าตาบอบช้ำ ปากแตก สีหน้าหวาดกลัวอยู่ข้างลลิสา เขาแทบไม่ได้มองลลิสาเลย เขตต์ตวันตกใจปนห่วงมาก ถลันเข้าห้องไปอย่างลืมตัว
“มัท”
มัทนาไม่ทันจะอ้าปากกล่าวเตือน เชนก็เอาปืนจ่อเขตต์ตวันจากข้างประตูด้านใน เอกชัยจะเข้าไปช่วยแต่ก็ต้องหยุดกึกเมื่อโดนชิดที่ซ่อนตัวอยู่อีกห้อง เอาปืนมาจี้หลังเอกชัยไว้
“ไอ้เชษฐ์”
เชนสีหน้าสะใจมองเขตต์ตวัน
“ขอบใจที่ยังจำกูได้ ยินดีต้อนรับสู่ที่ตายของมึงไอ้ปอน...ทิ้งปืนลง” เชนขู่ตะคอก
เขตต์ตวันยอมทิ้งปืนลงกับพื้น ขมรีบมาเก็บปืนไปยึดไว้ ชิดยึดปืนเอกชัยแล้วล็อกแขนไพล่หลังดันเข้าห้องมาไปรวมกลุ่มกับมัทนา
“ปล่อยมัทนาไปซะ เธอไม่เกี่ยวข้องอะไรด้วย”
ลลิสารีบเสริม
“ฉันด้วย ปล่อยฉันไปเถอะ”
เขตต์ตวันและเอกชัยมองลลิสาอย่างแปลกใจว่า มาอยู่ที่ได้ยังไง
“ถุย พวกผู้หญิง สันดานมันโกหกตอแหลทั้งนั้นล่ะ”
“ปล่อยผู้หญิงไปเชษฐ์ แล้วเรามาตกลงกัน” เขตต์ตวันบอก
เชนท่าทางยียวนกวนประสาท
“โอ๊ะโอ พ่อเทพบุตรผู้เสียสละ” เชนหัวเราะเยาะหยัน
“กูอยากจะอ้วก ทำเป็นอุทิศตัวเพื่อสุภาพ สัตว์ ดีแต่ขอโทษที”
เชนเน้นเสียงแดกดันมองเขตต์ตวันตาขวางบอก
“กูไม่มีอะไรจะตกลงกับมึงแล้ว”
ขาดคำเชนก็กระชากคอเสื้อเขตต์ตวันลากไปที่กระจกบานใหญ่ในห้อง มัทนาและเอกชัยมองตามด้วยความตกใจและเป็นห่วง เชนกระชากเขตต์ตวันมาดูหน้าตัวเองคู่กับเขาในกระจก เชนตะคอกสั่ง
“เอามือไพล่หลังเอาไว้”
เขตต์ตวันยอมเลื่อนมือไปไพล่หลังตามคำสั่ง เชนสั่งขมที่กำลังเอาปืนจี้ขู่มัทนาและลลิสาอยู่
“ถ้าไอ้เวรนี่ขยับตัว ยิงกบาลอีนักข่าวนั่นทันทีเลย”
ขมกระชับปืนเล็งไปที่มัทนา
“ครับนาย”
เขตต์ตวันมองชิ่งกระจกไปมองมัทนา ทั้งคู่สบตากันด้วยความเป็นห่วงกันอย่างสุดซึ้ง เชนหน้าตาโรคจิต จ้องเขตต์ตวัน สายตาโหดฝังแค้น
“สำหรับมึง ปืนมันตายง่ายและเร็วเกินไป” เชนเหน็บปืนเข้าหลัง แล้วล้วงมีดพกออกมาจากกระเป๋ากางเกง เขตต์ตวันสีหน้านิ่ง เหลือบตามองมีดพก
เชนกดมีดพกให้เผยมีดที่วาววับ คมกริบ เอกชัยและมัทนาตกใจกลัวปนห่วงมาก
“ไอ้เชษฐ์ ไอ้โรคจิต มึงจะทำอะไรของมึง” เอกชัยถาม
ชิดเห็นเอกชัยด่าเจ้านายก็ล็อกแขนเอกชัยหักแรงๆ จนเจ็บและร้องออกมา เชนตวาดลั่น
“หุบปากไปเลยไอ้หมารับใช้ มึงไม่ต้องใจร้อน ขอเวลากูจัดการลูกพี่มึงก่อน มึงไม่รอดแน่” เชนถลึงตาใส่
เชนปาดมีดพกขึ้นไล้ข้างแก้มเขตต์ตวัน เขายังนิ่งไม่แสดงสีหน้าและอารมณ์วิตกใดๆ
เชนพูดพร้อมไล้ปลายมีดไปหยุดตรงตำแหน่งข้างแก้มระดับหูของเขตต์ตวัน

“นี่คือสิ่งที่กูอยากทำมานานแสนนาน เคยฝันเป็นสิบๆ ครั้งว่าได้ทำยังงี้”
ไม่สิ้นคำดี เชนก็กรีดมีดจากข้างหูถึงมุมปากขวาของเขตต์ตวันทันที แผลเปิดเลือดแดงฉานไหลเป็นทาง พร้อมเสียงหัวเราะสาแก่ใจของเชนดังสนั่นลั่นก้อง

มัทนากรีดร้องปิดตา ลลิสาหลบตาเอามือแนบข้างแก้ม เสียวขนลุก เข่าอ่อนแทน เอกชัยเจ็บแค้นแทนเพื่อน
“ไอ้เชษฐ์ ไอ้ชาติชั่ว”
ขมใช้กระบอกปืนตบหน้าเอกชัยที่ถูกชิดล็อกแขนไว้จนปากแตก
เขตต์ตวันไม่ร้องซักแอะ เลือดไหลจากข้างแก้มหยดไปเปื้อนเสื้อ ลลิสาสีหน้าหวาดกลัวเชนอย่างเห็นได้ชัด รู้ว่านายนี่มันโรคจิต ฆ่าคนได้หน้าตาเฉย
“หล่อมาก พระเอกของกู” เชนชอบใจ หัวเราะเสียงประหลาด
เอกชัยทนไม่ไหวคำรามในคอ ฮึดฮัดจะไปช่วยเพื่อน แต่ชิดล็อกตัวเอาไว้แน่น
“เอ จะหล่อแค่ข้างเดียวได้ยังไงล่ะ”
มัทนาแผดเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นออกมา
“พอแล้ว พอซะที”
ทันใดนั้นเองมีเสียงไซเรนดังก้องขึ้นมา ทุกคนได้ยิน คนดีก็ดีใจ คนร้ายก็หน้าเสีย ลลิสาดูตกใจมาก “ตำรวจย้อนกลับมาแล้ว”
“กูได้ยินแล้ว” เชนตวาดก้อง
“เรารีบหนีกันเถอะ” ลลิสาบอก
เชนมีสีหน้าใช้ความคิดตรงเข้ากระชากคอเสื้อ เล็งปืนไปที่มัทนา
“มึงลุกมานี่...”
มัทนาลุกมาอย่างว่าง่าย
“ยกมือขึ้นแล้วเดินนำออกไป”
มัทนาสีหน้ากลัวปนแหยยกมือขึ้น จะร้องไห้
“ไปไหน”
เชนตวาดลั่น
“กูให้เดินก็เดินไปซิ”
“มัท ทำตามคำสั่งมัน” เขตต์ตวันบอก
มัทนายกมือขึ้นทำตามคำสั่งไป
“ไอ้ขมไอ้ชิด มึงเฝ้าไอ้อีสองตัวนี่เอาไว้ ใครคิดหนียิงทิ้งให้หมด”
ชิดผลักเอกชัยไปกระแทกกับลลิสาจนล้มไปที่โซฟาทั้งคู่ ขมและชิดเล็งปืนขู่ไปที่ลลิสาและเอกชัย ลลิสากลัวจนหน้าซีดเผือด เชนคุมตัวเขตต์ตวันเล็งปืนขู่มัทนาให้เดินนำออกไปจากห้อง

ตำรวจหลายนายวิ่งกรูไปทางด้านหลังตึกอย่างรีบร้อน สารวัตรหิรัณย์กระชับปืนวิ่งตามรั้งท้ายไปอย่างระมัดระวัง มีคณารีบวิ่งตามติดทันที
“รอมี่ด้วยค่ะสารวัตร”
หิรัณย์รีบหันมาห้าม
“คุณอย่าขึ้นไปเลย”
“ฉันเป็นห่วงมัท”
“แต่ผมเป็นห่วงคุณ”
มีคณาชะงักไปเล็กน้อย
“คุณรออยู่ข้างล่างดีกว่า ผมจะได้ไม่ต้องห่วงหน้าห่วงหลัง”
“โอเคค่ะ ระวังตัวด้วยนะคะ”
หิรัณย์ยิ้มให้แล้วรีบวิ่งตามไปสมทบนายตำรวจข้างหน้า มีคณามองตามไปด้วยความเป็นห่วง

ตำรวจหลายนายกระจายกำลังกันอย่างระแวดระวังมาถึงทางขึ้นด้านหลังตึก หิรัณย์ตามมาสมทบ
นายตำรวจที่นำสำรวจไปก่อนกลับมาโบกมือให้ตามขึ้นไป หิรัณย์และนายตำรวจที่เหลือเคลื่อนย้ายกำลังตามขึ้นไปอย่างมีระบบ

มัทนายกมือเหนือหัวเดินนำออกมาที่ดาดฟ้า เชนล็อกแขนเขตต์ตวันตามออกมา พร้อมเล็งปืนขู่มัทนาตลอดเวลา
“มึงเดินมาใกล้ๆ กูนี่”
มัทนาสบตากับเขตต์ตวันที่เลือดยังไหลอาบแก้ม เขาพยักหน้าให้ทำตามคำสั่ง มัทนากลัวค่อยๆ เดินยกมือเข้ามาหา เชนผลักเขตต์ตวันไปอย่างแรง จนเขากระเด็นไปล้มลงกับพื้น เชนเปลี่ยนไปล็อกตัวมัทนาเอาปืนขู่แทน เขามองตาเธอตลอดด้วยความเป็นห่วง ทั้งคู่สบตากันอย่างไม่วางตา เชนค่อยๆ ตีวงอ้อมไปยืนทางริมดาดฟ้า
“ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว แกหนีไม่รอดหรอกไอ้เชษฐ์”
เชนตะคอก คลั่ง
“หุบปาก ถ้าไม่อยากเห็นนังนี่ตกไปเละตายข้างล่าง”
เชนแกล้งเหวี่ยงมัทนาจะให้ตกดาดฟ้าแล้วกระชากกลับมา มัทนาร้องเสียงหลงด้วยความตกใจและหวาดกลัว เขตต์ตวันตกใจแทบช็อก เชนหัวเราะชอบใจดังสนั่น เสียงหัวเราะแปลกๆแปล่งๆ บ่งบอกถึงคนมีอาการทางจิต มัทนากลัวมากจนร้องไห้ออกมา

ขมกับชิดเอาปืนเล็งขู่เอกชัย และ ลลิสา ไว้ในห้องนอน 2 ลลิสามีสีหน้าใช้ความคิดก่อนลุกขึ้นสะพายกระเป๋าถือ
“คุณจะไปไหน”
“ก็หนีไปจากที่นี่น่ะสิ”
ขมเล็งปืนขู่
“ตำรวจล้อมที่นี่ไว้หมดแล้ว เดี๋ยวก็ต้องหาชั้นลับนี่เจอ ถ้าไม่รีบหนีตอนนี้ แก 2 คนได้ติดคุกหัวโตแน่”
“แล้วคุณเชนล่ะ”
“ห่วงตัวเองก่อนเถอะ พวกแกไม่หนี แต่ฉันจะหนี”

อ่านละคร 3 ทหารเสือสาว มายาตวัน ตอนอวสาน[1] วันที่ 6 พ.ค. 56

มายาตวัน บทประพันธ์ : กิ่งฉัตร
มายาตวัน บทโทรทัศน์ : บทกร
มายาตวัน กำกับการแสดง : ผิน เกรียงไกรสกุล
มายาตวัน ผลิต : บริษัท ทีวีซีน แอนด์ พิคเจอร์ จำกัด ควบคุมการผลิตโดย ณัฏฐนันท์ ฉวีวงษ์
มายาตวัน เป็นละครแนว : โรแมนติก - สืบสวน
มายาตวัน ออกอากาศ ทุกวันพุธ และพฤหัสบดี เวลา 20.30 น. ทางไทยทีวีสีช่อง 3
ที่มา ไทยรัฐ






3 ความคิดเห็น:

  1. ไม่ระบุชื่อ4 พฤษภาคม 2556 18:25

    มันเป็นตอนอวสาน[1] วันที่ 6 พ.ค. 56 ซ้ำกันน่ะค่ะ

    ตอบนำออก
  2. ไม่ระบุชื่อ5 พฤษภาคม 2556 00:40

    ลงซ้ำตอน อวสาน(1)นะคะ
    ตอนอวสาน (2)ยังไม่ได้ลงนะคะ

    ตอบนำออก
    คำตอบ
    1. ขออภัยแก้ลิงค์ให้แล้วจร้า.....

      นำออก