อ่านละคร สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 5 วันที่ 1 พ.ค. 56


อ่านละคร สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 5 วันที่ 1 พ.ค. 56

สุนันท์กรีดร้อง “อ๊าย ป้าจะทำไมแม่หนู เจอกะหนูก่อนเถอะ”
สุนันท์เงื้อมือพร้อมตบสู้ คนของท่านพินิจที่มากับใบบัวขยับมาขวาง แล้วจับสุนันท์ล็อคตัวหันหน้าให้ใบบัวตบดังเพี๊ยะ!
“นังเด็กเมื่อวานซืน” ใบบัวว่า
อยู่ๆ ไกรฤกษ์ก็โผล่มาจากด้านหลัง แล้วกระโดดถีบสมุนพินิจจนหน้าคว่ำไปทันที สมุนอีกคนเข้ามาจะเล่นงาน ไกรฤกษ์สู้
“เอากุญแจรถมา “

ใบบัวดึงกุญแจรถจากสมุนของพินิจมาแล้วจะรีบไป อิงอรกับสุนันท์พุ่งเข้ามาช่วยกันยื้อแย่งกุญแจรถจากใบบัว
“ชั้นไม่ให้ไป” อิงอรบอก
“ปล่อยชั้นนะ อีพวกไพร่” ใบบัวด่า
“กล้าด่าชั้นเหรออีคุณนาย” สุนันท์กัดมือ


“โอ๊ย!!”
ใบบัวร้องลั่น ทำกุญแจหล่น สุนันท์คว้าได้ก็รีบเขวี้ยงทิ้งไปให้ไกลที่สุด
“อีครอบครัวนรก...ชั้นจะไปฟ้องท่าน!!”
ใบบัวคำรามวิ่งหนีสุดชีวิต อิงอรกับสุนันท์รีบวิ่งตาม

กรองแก้วเดินนำมาที่รถ พุฒิภัทรรีบตามมาเพราะอยากจะคุยด้วย
“แก้ว คือ...ชั้นไม่ได้ตั้งใจจะพูดอย่างนั้น”
“คุณชายไม่ต้องใส่ใจแก้วหรอกค่ะ ..ตำแหน่งนางสาวศรีสยาม ก็เป็นแค่ภาพลวงตา..แท้จริงแล้ว แก้วก็เป็นแค่นางสาวกรองแก้ว ลูกภารโรงจนๆคนนึง เทียบไม่ได้เลยกับ..คุณชายพุฒิภัทร แห่งราชวงศ์จุฑาเทพ..ที่คุณชายดูถูกแก้ว มันก็สมควรแล้ว”
“แก้ว…”
“ขอบคุณนะคะที่ช่วยตอกย้ำให้แก้วอยู่กับความเป็นจริง แก้วจะได้ไม่ลืมตัว”
พุฒิภัทรหน้าซีด “ชั้นผิดเอง ชั้น...ดูถูกผู้หญิง ชั้น...นิสัยไม่ดี ชั้นขอโทษ”
กรองแก้วยกมือไหว้ “แก้วสิคะ ต้องเป็นคนขอโทษ ที่ทำให้เกียรติของคุณชายต้องมามัวหมองเพราะแก้ว ทางที่ดีคุณชายอย่าไปส่งแก้วเลย แก้วไม่อยากรบกวน”
พุฒิภัทรคว้ามือกรองแก้วไว้แล้วดึงกลับมา
“แก้ว...หยุดนะ หยุด!”
กรองแก้วสะบัดแล้วดิ้นรนจะวิ่งหนีไปท่าเดียว พุฒิภัทรดึงกลับมาแล้วจับไว้แน่นด้วยสองมือ
พุฒิภัทร ชักมีอารมณ์จึงพูดเสียงดังขึ้น “ชั้นขอโทษๆๆๆ เธอได้ยินมั้ย..จะต้องให้ชั้นพูดอีกกี่ครั้ง เธอถึงจะยอมรับฟัง”
กรองแก้วมองอย่างเจ็บปวดและหยิ่งทระนง
พุฒิภัทรมองอาการของกรองแก้วแล้วก็อ่อนลง “ชั้นขอโทษ ให้อภัยชั้นนะแก้ว”
กรองแก้วเงียบงัน เชิดหน้าแต่น้ำตาไหลริน
พุฒิภัทรถอนใจ เขาไม่รู้จะทำยังไงดีเพราะไม่คุ้นกับการเจรจากับเพศหญิง พุฒิภัทรยืนนิ่งงงๆ แล้วตัดสินใจเปิดประตูรถ
“ขึ้นรถสิ”

กรองแก้วทำตัวมึนชา ก่อนจะเดินขึ้นไปนั่งรถท่าทีเยือกเย็นแต่สงบเสงี่ยม
ขณะเดียวกัน รถแท็กซี่แล่นมาจอดหน้าบ้านพินิจ ใบบัวรีบลงจากรถแล้วไปกดกริ่งหน้าบ้าน สักพักแท็กซี่อีกคันก็แล่นตามมาจอด อิงอรกับสุนันท์รีบกระโดดลงจากรถคันที่ตามมา

“หยุดนะอีใบบัว!” อิงอรแผเสียงดังลั่น
อิงอรกับสุนันท์เข้าไปกระชากใบบัวให้ออกมา สามคนยื้อยุดฉุดกระชากกัน ใบบัวโดนรุมดึงจนเสื้อผ้าฉีกขาดแต่ก็สู้ขาดใจ เธอทั้งดึงผม ทุบ หยิก ข่วน และถีบสะเปะสะปะจนเกิดเสียงดังเอะอะโวยวาย
ในที่สุดประตูก็เปิดออก พินิจและบ่าวชาย 2 คนเดินออกมา
“ใบบัว อิงอร อะไรกัน!!”
อิงอรกับใบบัวเข่าอ่อนและทรุดลงทันที

กรองแก้วเดินอย่างเร่งรีบมาตามทางเดินในโรงพยาบาลที่อยุธยา ตลอดทางมีผู้ป่วยกับญาติผู้ป่วยนั่งและนอนกันระเกะระกะ บางคนไม่มีเตียงก็ปูเสื่อกับพื้น บางคนก็นั่งร้องครวญคราง กรองแก้วเดินเข้ามาในห้องคนไข้รวมที่อยู่ในหอผู้ป่วยหนัก เธอเดินมองหาจนกระทั่งเจอเตียงที่พ่อนอนอยู่
“พ่อ…แก้วอยู่นี่ แก้วมาหาพ่อแล้ว”
พ่อกรองแก้วนอนหลับไม่ได้สติ
“คุณเข้ามาได้ยังไง หมดเวลาเยี่ยมแล้วนะ เชิญด้านนอก” พยาบาลบอก
“พ่อ...นี่พ่อของแก้วนะคะ”
“คุณ นี่คุณ...นางสาวศรีสยามใช่ไหมคะ” พยาบาลทำตาโต
“พ่อ…พ่อจ๋า..พ่อได้ยินแก้วมั้ยจ๊ะ”
กรองแก้วกอดพ่อแล้วก็น้ำตาไหล พุฒิภัทรมองแล้วก็ใจอ่อนลงไปอีก
“คุณพยาบาล ทำไมพ่อนอนนิ่งเลย เมื่อไหร่พ่อถึงจะฟื้นคะ” กรองแก้วถาม
“คนไข้สลึมสลือเพราะฤทธิ์ยาน่ะค่ะ กว่าจะฟื้นก็คงพรุ่งนี้เช้าเลย” พยาบาลบอก
“ผมว่าคุณกลับไปพักผ่อนก่อนดีกว่านะครับ แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยมาใหม่” พุฒิภัทรเสนอ
“ไม่ค่ะ แก้วจะอยู่กับพ่อ พอพ่อตื่นขึ้นมาจะได้เห็นหน้าแก้วเป็นคนแรก”
“อย่าดื้อสิแก้ว เรากำลังรบกวนคนไข้คนอื่นอยู่นะ” พุฒิภัทรบอก
“แต่แก้ว..”
พุฒิภัทร ทำท่าจริงจังก่อนจะอ่อนโยนลงอีกครั้ง “คุณยิ่งทำอย่างนี้ พ่อจะยิ่งไม่สบายใจนะ..เชื่อผมนะแก้ว อยู่ตรงนี้ คุณก็ช่วยอะไรพ่อไม่ได้ เผลอๆจะเอาเชื้อมาติดพ่อให้อาการยิ่งทรุดลงไปอีก..คุณไม่กลัวเหรอ”
กรองแก้วหน้าซีดและมองพ่อด้วยความห่วงใย

พุฒิภัทรกำลังคุยกับแพทย์เจ้าของไข้ที่ห้องทำงานของหมอ
หมอเอาแผ่นเอ็กซเรย์ให้ดู “ก้อนเนื้องอกของนายกิตติขยายใหญ่ขึ้นมากเลยครับ..เกือบจะเป็นเท่าตัวจากที่ตรวจครั้งที่แล้ว...”
“ปล่อยไว้นานกว่านี้ ไม่ดีแน่” พุฒิภัทรบอก
“ผมกำลังพยายามติดต่อโรงพยาบาลที่พระนครแล้ว..แต่ยังรอคำตอบอยู่ แพทย์ที่ชำนาญเรื่องสมองก็มีน้อย คิวก็เลยยาวมาก ตอนนี้ เราก็ได้แต่รักษาไปตามอาการ” หมอส่งแฟ้มให้
พุฒิภัทรหยิบแฟ้มมาดูแล้วเดินไปหน้าห้องเพื่อมองหากรองแก้ว กรองแก้วยืนร้องไห้เพราะเป็นห่วงพ่อโดยเกาะขอบประตูอยู่ที่หน้าห้องพักคนไข้ พุฒิภัทรยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกรักและสงสาร
พุฒิภัทร ตัดสินใจจะช่วยเหลือกรองแก้วจึงเดินกลับมาหาหมอ “ส่งตัวคนไข้เข้าพระนครได้ไหมครับ ผมจะรับเป็นคนไข้ของผมเอง ผมคือนายแพทย์พุฒิภัทร จุฬาเทพ”
“ครับๆ ผมรู้จักคุณหมอดีครับ” หมอดีใจ “ได้สิครับ”

กรองแก้วมองหน้าพุฒิภัทรอย่างตกตะลึง
“ไม่ค่ะ ไม่ได้”
พุฒิภัทรงง “อะไรนะ?”
“คุณชายช่วยเหลือแก้วมากแล้ว แต่ครั้งนี้ มันมากเกินไป แก้วไม่อยากให้คุณชายเดือดร้อน”
“เดือดร้อนอะไร” พุฒิภัทรถาม
“เอ่อ ก็…”
พุฒิภัทร ชักจะน้อยใจ “นี่เธอปฏิเสธความช่วยเหลือของชั้น..งั้นเหรอ”
กรองแก้วตกใจเพราะกลัวโดนดุอีก “คุณชายเป็นคนดี มีเมตตา แก้วไม่ลืมพระคุณแน่ๆ แต่..คุณชายก็ทราบว่าแก้วกำลังเผชิญกับอะไร คนที่กำลังล่าตัวแก้ว คือใคร..ถ้าเขารู้ว่าคุณชายช่วยเหลือแก้ว คุณชายจะมีปัญหา”
พุฒิภัทรไม่แคร์เรื่องนั้นเลยแม้แต่นิด “เธอไม่อยากให้พ่อหายเหรอ”
“อยากค่ะ แต่แก้วก็…เป็นห่วงคุณชายด้วย”
พุฒิภัทร อึ้งเพราะคิดไม่ถึง “แก้ว…”
กรองแก้วพูดจริงจัง “ถ้าพ่อหาย แล้วคุณชายต้องลำบาก ทั้งแก้วและพ่อต้องรู้สึกผิดไปจนตายแน่ๆ...มันจะต้องมีหนทางที่แก้วจะรักษาพ่อได้ และไม่ทำให้คุณชายเดือดร้อนสิคะ มันจะต้องมี”
พุฒิภัทรนิ่งขรึมเพราะรู้ดีว่ากรองแก้วไม่เปลี่ยนใจแน่
“ชั้นเปลี่ยนใจเธอไม่ได้เลยใช่มั้ยแก้ว”

กรองแก้วนิ่งในท่าทีอันแน่วแน่
ด้านใบบัวบีบน้ำตาตัดพ้อสุดๆ ต่อหน้านายพลพินิจ

“ใบบัวก็แค่สงสัยว่าทำไมหนูแก้วไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลสักที…มันต้องมีอะไรแปลกๆ สมัยนี้พวกยี่ปั๊วซาปั๊วไว้ใจไม่ได้ ก็เลยมาแอบดู”
“มาแอบดูเหรอ แต่พฤติกรรมยังกับขโมย” อิงอรว่า
“แต่ใบบัวก็ไม่ได้ทำอะไรนะคะ เพราะแม่กรองแก้วหายตัวไปซะก่อน”
“แก้วหายตัวไป..หมายความว่ายังไง..หายไปไหน ตั้งแต่เมื่อไหร่” พินิจถาม
“ตอบท่านไปสิ” ใบบัวโยนไปทางอิงอร
อิงอรอ้ำอึ้ง “คือ..”
“อย่าบอกนะว่าพวกคุณปล่อยให้แก้วหายโดยที่ไม่มีใครรู้เรื่อง!! คุณอิงอร คุณใบบัว ผมถามพวกคุณทั้งสองคน!!”
ใบบัวกับอิงอรอ้ำอึ้ง “เอ่อ คือ”
ใบบัวรีบชิงออกตัวก่อน “ท่านขา แม่อิงอรรับปากกับใบบัวมาอย่างไร ใบบัวก็มาบอกท่านอย่างนั้น ส่วนหนูกรองแก้วจะหายไปไหน หายไปได้ยังไง ต้องถามคนที่ทำหน้าที่ดูแลสิคะ”
“เพราะอย่างนี้ใช่มั้ย คุณถึงส่งตัวยัยกนกลักษณ์มาขัดตาทัพผมก่อน” พินิจถาม
“แม่กนกลักษณ์ ยัยรองอันดับหนึ่งถูกส่งมา...อุ๊ยตาย เห็นมั้ยคะ เรื่องนี้ใบบัวก็ไม่ทราบ คุณอิงอรทำอะไรไม่เคยหารือกันเลย”
“เอ่อ คือ…” อิงอรคิดหาทางรอดสุดชีวิต “ท่านขา อย่าลืมสิคะว่าหนูแก้วเป็นนางสาวศรีสยาม เงินรางวัลก็ยังไม่ได้รับ งานในหน้าที่ก็ยังมี หนูแก้วไม่ได้หนีไปไหนหรอกค่ะ”
พินิจฉุน “แล้วอยู่ที่ไหน!! เมื่อไหร่ชั้นถึงจะได้ดูแลหนูแก้ว!!”
ใบบัวใส่ไฟ “เงินก็รับไปแล้ว ถ้าไม่ได้ตัวหนูแก้วมา ท่านขายหน้าแย่ รู้ถึงไหนอายถึงนั่น”
“แหม..ท่านคะ..แม่แก้วไม่หายไปไหนก็ไม่หายสิคะ” สุนันท์แถๆ “คุณแม่ก็แค่ปกป้องแม่แก้วเอาไว้เพื่อท่านนั่นแหละค่ะ..พอดีเราทราบว่ามีแมวขโมยใจชั่วคิดจะมาขโมยแม่แก้ว เอาไปขายต่อหลายๆทอดน่ะค่ะ..นางงามคนสวย ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง ใครๆก็อยากได้..อย่างเจ้าสัวซ้งไงคะ..เอ๊ะ รู้สึกว่าเจ้าสัวจะสนิทกับคุณใบบัวด้วยนี่คะ”
“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง” ใบบัวไม่พอใจ
“อุ๊ยตาย ทำไมต้องหน้าซีดด้วยคะคุณใบบัว” อิงอรพูดกระทบ
“ไม่ใช่นะคะท่าน นังพวกนี้มันใส่ร้ายใบบัว ใบบัวไม่เคยคิดจะส่งแม่กรองแก้วให้ใครอื่นเลยนอกจากท่าน”
“อ้าว ไม่ใช่ก็ไม่ต้องร้อนตัวสิคะ” สุนันท์บอก
“แก..นังตอแหล” ใบบัวโกรธ
พินัจตวาดเสียงดัง “หยุด!!”
ใบบัวกับอิงอรพูดพร้อมกัน “ท่านต้องเชื่อ...”
“ชั้นไม่เชื่อใครทั้งนั้น!!” พินิจบีบปากทั้งอิงอรและใบบัว “ถ้าชั้นจับได้ว่า มันไม่ใช่อย่างที่พวกเธอพูดออกมา สักคำเดียว พวกเธอจะไม่มีลิ้นเอาไว้พูดอีกแน่” พินิจปล่อยมือจากทั้งสองคน แล้วหันมา กระชากสุนันท์ไปบีบปากอีกคน “ถ้าที่เธอพูดเป็นเรื่องจริง แสดงว่าชั้นจะต้องได้พบหนูแก้วเร็วๆนี้ ถูกไหม”
สุนันท์มองตอบอย่างท้าทายและยั่วยวนเหมือนพร้อมเล่นกับไฟ พินิจมองหน้าแล้วเผลอเลื่อนสายตาลงมามองที่หน้าอกของสุนันท์ก่อนจะปล่อยมือออก

“ไป ออกไปเอาตัวหนูแก้วมา”
กรองแก้วนั่งพิงพนักเก้าอี้โดยเอาเข่าขึ้นมากอดในสภาพอิดโรย พุฒิภัทรถือยาและแก้วน้ำเข้ามายื่นให้

“ยาแก้อักเสบกับแก้ปวด..กินซะ..แผลที่ขาของเธอยังไม่หายดี”
กรองแก้วมองหน้าอย่างงงๆ แล้วยกมือไหว้ “ขอบคุณค่ะ” กรองแก้วรับยามากิน
“เธอนี่เก่งจริงๆ ทั้งวิ่งทั้งลุยมาถึงนี่ ไม่ร้องเจ็บร้องปวดเลยสักคำ”
“เพราะแก้วลืมตัวมั้งคะ”
“แล้ว…คุณจะนั่งรอตรงนี้ทั้งคืนแน่เหรอ”
“ค่ะ เผื่อว่าพ่อตื่นมากลางดึก แก้วจะได้รีบเข้าไปดูแลพ่อ”
พุฒิภัทร นั่งลงข้างๆ “งั้น...ฉันก็จะนั่งอยู่เป็นเพื่อนเธอ”
“คุณชาย...คุณชายไม่ต้องห่วงนะคะ แก้วอยู่คนเดียวได้..คุณชายกลับเถอะค่ะ”
พุฒิภัทร หันมามองหน้าอย่างเอาเรื่อง “เธอแค่ใช้ให้ฉันขับรถมาส่ง พอหมดประโยชน์แล้ว ก็ไล่ฉันกลับงั้นเหรอ?”
กรองแก้วตกใจจึงลุกพรวด “ไม่ใช่นะคะ”
“งั้นก็ให้ฉันอยู่ด้วยสิ”
“แต่...คุณชายจะอยู่ได้ยังไง นั่งเก้าอี้ทั้งแข็งทั้งไม่สบาย เมื่อยตายเลย ยุงก็กัดด้วย”
“คุณเป็นผู้หญิง ถ้าคุณทนได้ ผมก็ทนได้”
“จะดีหรือคะ”
พุฒิภัทร ตอบทันที “ดีสิ”
กรองแก้วนั่งลงใหม่เพราะไม่รู้จะพูดว่าอะไร เธอนั่งยกขาขึ้นมากอดไว้เหมือนเดิมโดยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พุฒิภัทรแอบมองหน้ากรองแก้วแล้วก็รู้สึกว่ากรองแก้วสวย น่ารัก น่าเอ็นดูมาก
กรองแก้วหันมา พุฒิภัทรรีบหันกลับเพื่อหลบหน้า เขารีบมองตรงไปนิ่งๆ แล้วเอนหัวพิงพนักเก้าอี้โดยมีแววตาสับสนเพราะขัดแย้งในความรู้สึกไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร
กรองแก้วไม่ได้ใส่ใจอะไร เธอนั่งพิงพนัก ตาเหม่อลอยก่อนจะค่อยๆ ปรือลง สักพักพุฒิภัทรก็รู้สึกว่าหัวของกรองแก้วเอียงมาซบที่บ่าของเขา พุฒิภัทรหันไปมองก็เห็นกรองแก้วหลับ พุฒิภัทรอมยิ้มอย่างเอ็นดู
กรองแก้วขยับๆ เพราะหลับไม่ค่อยสบายแล้วเธอก็ไหลลงมาลงนอนบนตักพุฒิภัทร พุฒิภัทรขยับจัดท่าให้เพื่อให้กรองแก้วนอนสบายที่สุด กรองแก้วนอนหลับบนตักพุทธิภัทร
พุฒิภัทรอยากจะลูบศีรษะให้แต่ก็เขินและกลัวไม่งาม จึงไม่กล้าทำ เขาได้แต่มองหน้ากรองแก้วอยู่อย่างนั้น แล้วอยู่ๆ กรองแก้วก็พลิกตัวแล้วหันหน้าเข้าไปหาท้องของพุฒิภัทรก่อนจะซุกหน้าเข้าไปใกล้ท้องพุฒิภัทร
“เฮ้ย...” พุฒิภัทรผงะ เขานั่งยกมือตัวเกร็ง
กรองแก้วหลับอยู่ในท่านั้น
พุฒิภัทรนั่งตัวแข็งทื่อหน้าเหวอเพราะทำตัวไม่ถูก

เช้าวันใหม่ พยาบาลเข็นรถเข็นเครื่องมือแพทย์ผ่านหน้าม้านั่งที่กรองแก้วนอนหลับบนตักพุฒิภัทร ซึ่งตอนนี้กรองแก้วนอนตัวขดหันหน้าออกด้านนอก พุฒิภัทรนั่งพิงพนักทื่อๆ ตัวแข็ง และไม่ได้หลับทั้งคืน สักพักกรองแก้วก็ลืมตาตื่น
กรองแก้วลืมตาตื่นมาพบตัวเองนอนอยู่บนตักพุฒิภัทรก็ตกใจ
“อุ๊ย”
กรองแก้วสะดุ้งแล้วรีบลุก
“คุณชาย..แก้ว..แก้วขอโทษค่ะ”
พุฒิภัทร ยิ้ม “หึๆ ไม่เป็นไร”
“คุณชาย..นั่งอย่างนั้นทั้งคืนเลยเหรอคะ โถ น่าจะปลุกแก้ว ไม่น่าต้องลำบาก”
พุฒิภัทร ยิ้ม “หึๆ สบาย”
“แล้วคุณชายได้หลับบ้างมั้ยคะ”
พุฒิภัทร ยิ้ม “หึๆ ไม่ต้องห่วง”
กรองแก้วเห็นพยาบาลเข็นคนไข้คนอื่นออกมา “พ่อต้องตื่นแล้วแน่ๆ เข้าไปดูพ่อกันเถอะค่ะ”
พุฒิภัทรที่นั่งเกร็งอยู่ลุกขึ้นมาแล้วก็รู้สึกว่าขาเป็นเหน็บจึงยืนอย่างยากลำบาก พุฒิภัทรเข่าทรุดเพราะความชาจนเซถลำไปข้างหน้า “โอ๊ะ”
กรองแก้วหันมาเห็นก็รีบผวาเข้าไปรับ “ระวังค่ะ”
พุฒิภัทรกอดแก้วไว้เต็มตัวเพื่อยึดเป็นหลักจนทั้งสองอยู่ในท่ากอดกัน ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความตกใจอยู่ครู่นึง
พุฒิภัทร ตั้งสติแล้วก็ทรงตัวตรง “ขอโทษที ผม…เหน็บกิน”
“โธ่..คุณชาย..น่าสงสารจัง ไหวไหมคะ”
“ไหวสิ” พุฒิภัทรพยายามจะเดินแต่ขายังเป๋ “อูย...โอเค…ดีขึ้นละ”
ทั้งสองคนมองหน้ากันแล้วก็อดขำออกมาไม่ได้

กรองแก้วประคองพุฒิภัทรเดินมาที่หน้าห้องคนไข้แล้วก็พบว่าพวกหมอและพยาบาลกำลังวิ่งวุ่นเข้าออกห้องเป็นการใหญ่ราวกับมีเคสฉุกเฉิน กรองแก้วเดินเร็วขึ้นอย่างไม่รู้ตัวพอไปถึงหน้าห้อง พวกพยาบาลก็เร่งรีบเข็นเตียงที่กิตตินอนสวนออกไปอย่างรวดเร็ว กิตติมีสายห้อยต่อเครื่องช่วยหายใจระโยงรยางค์ไปหมด
“พ่อ..พ่อเป็นอะไรคะ..”
กรองแก้วรีบวิ่งตาม
“เมื่อเช้า คุณกิตติความดันเลือดลดต่ำกะทันหัน และมีอาการชักค่ะ ดิฉันยังบอกอะไรมากไม่ได้ แล้วจะรายงานให้ทราบเป็นระยะนะคะ” พยาบาลบอก
พยาบาลรีบผละออกไป
“พ่อ”
พุฒิภัทร จับไว้ “คุณแก้ว”
“พ่อ..พ่ออย่าเป็นอะไรนะ พ่อต้องอยู่กับแก้วนะคะ พ่อ”

กรองแก้วร้องไห้สะอึกสะอื้น แล้วเผลอกอดพุฒิภัทรโดยไม่รู้ตัว พุฒิภัทรเป็นห่วงกรองแก้วมาก กอดปลอบอย่างอ่อนโยน
มารตีในชุดสีสดเดินฉับๆ มาตามทางในโรงพยาบาลที่กรุงเทพฯ เพียงพรที่ดูชาร์จคนไข้อยู่ที่วอร์ดหันมามองแล้วเท้าสะเอว

“นี่ ทำไมไม่ใส่เครื่องแบบ คุณมารตี วันนี้คุณต้อง...”
มารตีดักคอ “อ่ะ อีกสิบนาที ถึงจะเป็นเวลาเข้าเวรของดิฉัน เดี๋ยวชั้นเปลี่ยนเสื้อผ้าแป๊บเดียว..กรุณาบ่นให้เป็นเวล่ำเวลาบ้างนะคะคุณพยาบาลเพียงพร”
พยาบาลบางคนแอบหัวเราะคิกคักที่เพียงพรเจอสวนเข้าบ้าง
“เห็นพี่ชายภัทรมั้ยคะคุณเพียงพร” มารตีถาม
“นี่เป็นเวลางานของดิฉัน กรุณาถามให้มันรู้เวล่ำเวลาบ้างนะคะ”
พูดจบเพียงพรก็เดินไปทำงานต่อ
มารตีเซ็ง ทันใดนั้นช้อยก็โผล่ออกมาจากมุมหนึ่งแล้วกวักมือเรียกมารตี
“คุณมารตีคะ…มานี่ค่ะๆๆ”

มารตียื่นแบงก์ยี่สิบให้ช้อย
“ถ้าข่าวของแกไม่คุ้มค่าเงินชั้น เจอดีแน่นังช้อย”
“เมื่อคืนนี้ ยัยกรองแก้วย้ายออกไปจากโรงพยาบาลแล้วค่ะ” ช้อยรายงาน
“แล้วยังไง”
“ก็พอยัยคุณแก้วดำริว่าจะออกจากโรงพยาบาลปุ๊บ คุณชายหมอก็มาพอดีปั๊บ ยังกับปาฏิหาริย์ มาเซ็นกริ๊ก แล้วยัยคุณแก้วก็ออกไป”
“พี่ชายก็คงอยากจะไล่มันออกไปเร็วๆน่ะสิ”
“แต่..พอเซ็นปุ๊บ..ทั้งนังแก้วทั้งคุณชายหมอก็หายตัวไปปั๊บเลยค่ะ แล้วเช้าวันนี้คุณชายหมอไม่มา ไม่บอก ไม่มีใครรับทราบ ติดต่อก็ไม่ได้...คุณมารตีว่ามันแปลกไหมล่ะคะ”
“ปกติลาป่วยลากิจ พี่ชายภัทรยังแทบจะไม่เคยลาเลย..และถึงจะไม่ใช่เวรของตัวเอง พี่ชายภัทรก็มักจะเข้ามาช่วยคนอื่นเสมอ”
“ข่าวของช้อยคุ้มค่าเงินมั้ยล่ะคะ”
แววตาของมารตีวาววับ เริ่มระแวงสองคน

หมอเดินออกมาจากห้องฉุกเฉิน กรองแก้วที่กระวนกระวายอยู่แถวนั้นรีบพุ่งเข้าไปหาหมอทันที “หมอคะ พ่อ..พ่อเป็นยังไงบ้างคะ”
“ตอนนี้คนไข้ปลอดภัยแล้ว เอ่อ แต่..” หมออึกอัก
“แต่..แต่อะไรคะ”

อ่านละคร สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ตอนที่ 5 วันที่ 1 พ.ค. 56

สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร บทประพันธ์ : เก้าแต้ม
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทรบทโทรทัศน์ : ปราณประมูล
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทรกำกับการแสดง : ยุทธนา ลอพันธ์ไพบูลย์
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทรผลิตโดย : ธิติมา สังขพิทักษ์
สุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ออกอากาศ ทุกวันศุกร์ - เสาร์ และ อาทิตย์ เวลา 20.15 น.
ติดตามชมสุภาพบุรุษจุฑาเทพ คุณชายพุฒิภัทร ได้ทางไทยทีวีสีช่อง 3ต่อจาก คุณชายปวรรุจ
ที่มา manager






ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น