อ่านละคร ชิงนาง ตอนที่ 16 วันที่ 4 ก.ย. 55

อ่านละคร ชิงนาง ตอนที่ 16 วันที่ 4 ก.ย. 55

เมื่อได้อยู่ตามลำพังกับวงเดือน เมฆาถามดักคอเธอว่าคงไม่อยากขึ้นเหนือกับเขาใช่ไหม เจอคำถามแบบนี้จะให้เธอตอบอะไรได้ นอกจากบอกว่าไม่อยากไป

“ดีแล้ว จะไปทำไมให้เหนื่อย”

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ ดูอารมณ์ไม่ค่อยจะดี” เธอมองสำรวจ

เขารู้สึกตัวว่าเผลอหงุดหงิดใส่เธอ รีบบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร แค่เพลียๆเท่านั้น ทิ้งตัวลงบนโซฟาหลับตาอย่างเหนื่อยใจ อยู่ๆเขาโพล่งขึ้นว่าเธอรักเขาบ้างหรือยัง ไม่มีเสียงตอบ เขาลืมตามองเธอด้วยความน้อยใจ

“ถึงแม้มันจะเหนื่อยแต่ผมก็ยอม ผมจะยอมทำทุก อย่างและก็รอจนกว่าคุณจะรักผมนะเดือน”



เธอหลบสายตา ไม่กล้าสบตาด้วย เขาอดหวั่นใจ ไม่ได้ว่าการรอคอยของตนเองจะไม่มีวันสิ้นสุด

ooooooo

หลังจากคิดทบทวนอยู่หลายตลบ ในที่สุดพ่อเลี้ยงหนุ่มตัดสินใจจะกลับไร่เหนือฟ้า ภูผาอดแปลกใจไม่ได้ เมื่อวานนี้เขาเพิ่งบอกเองว่าถ้ากลับไป ที่นั่นเท่ากับเป็นเป้านิ่งให้วันชัย เขานึกเป็นห่วงหนูนาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ก็เลยอยากกลับ นายสว่างทักท้วง แล้วเรื่องตามล่าวันชัยจะทำอย่างไรต่อ

“เอาอย่างนี้ดีไหมครับ ผมขอนำเสนอ ระหว่างที่ พ่อเลี้ยงกับทุกคนกลับไปไร่เหนือฟ้า ผมกับนังมะยอจะแกะรอยไอ้วันชัยอยู่ทางนี้ไปพลางๆก่อน”

“โห...แล้วถ้าเกิดจู่ๆไอ้วันชัยมันโผล่มา ผมก็อดยิงหัวมันสิครับนาย” นายสว่างบ่นอุบ

“ข้าว่าจนป่านนี้ ไอ้หน้าผีนั่นมันไม่โผล่มาที่นี่แล้วล่ะ...แต่ที่อื่น...ไม่แน่” คำพูดของมะยอทำให้ภูผากับเหนือฟ้ามองหน้ากันรู้สึกใจคอไม่ดี ถ้าเป็นอย่างเธอว่า วันชัยต้องไปหาหนูนาแน่ๆ...

ระหว่างที่ภูผากับเหนือฟ้ากำลังเป็นห่วงความปลอดภัยของหนูนาโดยไม่ล่วงรู้เลยว่า เจ้าตัวฝ่าฝืนคำสั่งของภูผาที่ให้อยู่แต่ในบ้าน ชวนดอยไปเยี่ยมที่ฝังอัฐิเหนือฟ้า เด็กน้อยบ่นอุบ ถ้าเจ้านายรู้เข้าต้องเล่นงานตนแน่

“โอย...นั่งๆนอนๆอยู่กับบ้านเบื่อจะตายชัก...แล้วเป็นไรไม่รู้ จู่ๆก็คิดถึงไอ้เหนือฟ้าขึ้นมา ก็เลยอยากเอาดอกไม้มาให้มันสักหน่อย”

“ฮั่นแน่...จะฟ้องเจ้านายแอบมีกิ๊ก” ดอยยิ้มยั่ว หนูนาเอาช่อดอกไม้ในมือฟาดหัวเธอทันที

“ไอ้บ้า...คนอย่างหนูนารักเดียวใจเดียว แล้วก็รัก คุณภูผาคนเดียวเว้ย...ไอ้เหนือฟ้าน่ะแค่เพื่อน”

ดอยอดสงสารพ่อเลี้ยงหนุ่มไม่ได้ ขนาดตายไปแล้ว ยังเป็นได้แค่เพื่อนของลูกพี่ เธอหมั่นไส้เอาช่อดอกไม้ฟาดดอยอีกครั้ง ถ้าสงสารเขานัก จะส่งไปอยู่ด้วยกันเลยจะได้สิ้นเรื่องสิ้นราว ดอยเตือนว่าพูดแบบนี้กลางป่ากลางเขาไม่ดี แล้วยกมือไหว้ท่วมหัว

“สาธุ...คุณพระคุณเจ้า เจ้าป่าเจ้าเขาและก็ผีพ่อเลี้ยงเหนือฟ้า ลูกขอขมาแทนลูกพี่ที่พูดจาอะไรไม่คิด ด้วยเถิด” อธิษฐานจบ สวดนโมตาม หนูนามองขำๆ ก่อนจะเดินหนี ทิ้งให้ดอยหลับตาสวดมนต์อยู่คนเดียว

สักพัก เธอลืมตาขึ้นมาไม่เห็นใคร ถึงกับตาเหลือกรีบวิ่งตามลูกพี่แทบไม่ทัน ไม่นานนักทั้งคู่ก็มาถึงที่ฝังอัฐิเหนือฟ้า หนูนาค่อยๆเอาช่อดอกไม้วางไว้

“ไง...เหงาไหมไอ้เหนือฟ้า...ฉันบอกให้ไอ้ดอยมันเอาดอกไม้มาเยี่ยมทุกวัน มันเอามาหรือเปล่า... ถ้ามันไม่มา คืนนี้ตามไปหลอกมันเลยนะ”หนูนาแกล้งแหย่ ดอยสะดุ้งโหยง โดดกอดเธอไว้

“โหย...ลูกพี่ ดอยก็มานะ”

“ไอ้เหนือฟ้า ถ้ามันโกหกก็หักคอมันด้วย”

“ลูกพี่ ของงี้มันก็ต้องมีพลาดกันบ้าง ดอยก็มาบ้าง ไม่มาบ้าง แต่มาเยอะกว่าไม่มา แหม...งานที่ไร่เอย

ที่บ้านเอย มันเยอะไปหมด...พ่อเลี้ยงเหนือฟ้าคงจะเข้าใจดอยนะจ๊ะพ่อเลี้ยง” เธอว่าแล้วหันไปมองรอบๆบริเวณด้วยสีหน้าหวาดหวั่น ก่อนจะชวนหนูนากลับ อยู่นานๆ ไม่ค่อยจะดี แถวนี้วังเวงชอบกล

“แกอยากกลับก็กลับไปคนเดียวสิ ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนไอ้เหนือฟ้ามันสักพัก” หนูนาพูดจบ ทรุดตัวลงนั่งหน้าตาเฉย ดอยรีบเข้ามานั่งเบียด บ่นเป็นหมีกินผึ้งมาด้วยกันจะให้กลับคนเดียวได้อย่างไร...

ขณะเดียวกัน ในป่าลึกไม่ห่างจากไร่เหนือฟ้ามากนัก ภูผา เหนือฟ้า และนายสว่างเร่งฝีเท้าตามสองพ่อลูกชาวเขาไปตามเส้นทางรกในป่าอย่างรวดเร็ว อารามรีบร้อน นายสว่างสะดุดก้อนหินล้มลงถูกไม้แหลมทิ่มขาเป็นแผลลึก มะขิ่นไม่อยากให้นายสว่างเป็นตัวถ่วง แนะให้ภูผา เหนือฟ้ากับมะยอล่วงหน้าไปก่อน ปล่อยนายสว่างให้เป็นหน้าที่เขาเอง ภูผาพยักหน้ารับรู้ รีบเร่งฝีเท้าตามมะยอที่เดินนำออกไปอย่างชำนาญ โดยมีเหนือฟ้าตามไปติดๆ

ooooooo

ระหว่างที่วงเดือนกำลังนั่งตัดแต่งช่อกุหลาบเตรียมจัดใส่แจกัน จับพลาดถูกหนามกุหลาบตำนิ้ว เลือดไหลถึงกับสะดุ้งคลำนิ้วป้อยๆโฉมไฉไลปากอยู่ไม่สุข กระแนะกระแหนว่าโดนแค่นี้ทำสำออย

เธอไม่อยากยุ่งด้วย ยกถาดใส่ดอกกุหลาบจะเดินหนี ยัยตัวแสบปราดเข้ามาขวางไว้

“ผัวก็ไม่อยู่ ผู้ชายอื่นก็ไม่เหลือสักคน ทีนี้จะสำออยกับใครดีล่ะนังหน้าจืด...ไม่มีผู้ชายให้สำออยออเซาะก็เลยหงอยเป็นหมาเหงาเลยสินะ...จะหนีไปไหน ไม่กล้าสู้ฉันล่ะสิ”

“ไม่ใช่ไม่กล้าสู้ แต่ไม่อยากสู้ด้วยต่างหาก ฉันไม่อยากเอาพิมเสนไปแลกกับเกลือ”

“แกนั่นแหละเกลือ นังก้นครัวราคาถูก คนอย่างแก มันจะมามีราคาเทียบฉันไม่ได้หรอกย่ะ ถ้าไม่เชื่อเมฆา ของแกกลับมาเมื่อไหร่ ก็ลองไปถามเขาดู”

“ฉันไม่อยากรู้เรื่องไร้สาระ รกสมอง”

โฉมไฉไลหมั่นไส้ เงื้อมือจะตบ วงเดือนเอาถาดใส่กุหลาบโปะหน้า แล้วขยี้ซ้ำก่อนจะเดินเชิดออกไปอย่างสะใจ ยัยตัวแสบปากแดงร้องกรี๊ดๆ ถูกหนามกุหลาบตำเป็นจ้ำแดงๆไปทั้งหน้า...

ในขณะที่วงเดือนเริ่มทนกับพฤติกรรมต่ำช้าของโฉมไฉไลไม่ไหว หนูนากับดอยนั่งคุยกันเพลิน หลับคอพับ ไปด้วยกัน ทันใดนั้น สมุนของวันชัยสองคนเข้ามายืนดู หนูนารู้สึกตัวลืมตาขึ้นมอง ยังไม่ทันจะตั้งตัว พวกนั้นตรงเข้าล็อกตัวไว้ เธอร้องโวยวายดิ้นรนสุดฤทธิ์

ดอยสะดุ้งตื่น เห็นลูกพี่ถูกฉุดรีบเข้าไปช่วย หนึ่งในสมุนตบเธอกระเด็น แล้วตามไปจับหัวโขกกับต้นไม้หมดสติ หนูนาตกใจ ร้องเสียงหลง

“ไอ้ดอย...แกทำไอ้ดอยทำไม...ไอ้บ้าๆๆๆ” เธอทั้งเตะทั้งถีบอุตลุด

สมุนเห็นเธอฤทธิ์มากนักตบเปรี้ยงเดียวสลบเหมือด แล้วช่วยกันอุ้มออกไป...

ด้านมะยอพาภูผากับเหนือฟ้ามาตามเส้นทางลัด ใกล้ถึงจุดหมายเข้ามาทุกขณะ สองหนุ่มเร่งฝีเท้าไม่เห็น แก่เหน็ดแก่เหนื่อย หวังจะไปให้ทันเวลาก่อนที่วันชัยจะได้ตัวหนูนา แต่คงเป็นได้แค่ความหวัง...

ผ่านไปพักใหญ่ หนูนาฟื้นคืนสติ พบว่าตัวเอง ถูกจับมาไว้กลางป่า มีชายคนหนึ่งโพกผ้าอำพรางใบหน้าเดินเข้ามาหา เธอข่มความกลัว ถามว่าเป็นใคร ต้องการอะไร ชายคนนั้นหัวเราะ ก่อนจะปลดผ้าคาดหน้าออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยแผลเป็น น่าเกลียดน่ากลัวราวกับใบหน้าผี เธอถึงกับผงะ

“ฉัน...วันชัย ผัวเธอยังไงล่ะ”

หนูนาตะลึง แทบช็อก “ไอ้วันชัย!!”

“ใช่...จำได้แล้วใช่ไหม” เขาปราดเข้าไปบีบแก้ม เธอขยะแขยง รีบเบือนหน้าหนี “อะไร...เดี๋ยวนี้รังเกียจผัว...ใช่สิ ผัวเธอมันไม่หล่อเหลาเหมือนเก่าแล้วนี่...ก็เพราะ ใครล่ะ เพราะไอ้ภูผาแล้วก็ไอ้เหนือฟ้าของเธอยังไงล่ะ แล้วนี่มันไปมุดหัวอยู่ไหน...ทำไมยังไม่โผล่มาช่วยสุดที่รัก ของมันกันสักที”

เธอขอร้อง อย่าทำอะไรภูผา เขาไม่พอใจ ตบหน้า เธอฉาดใหญ่ โทษฐานห่วงชู้มากกว่าห่วงผัวตัวเอง

“วันชัย...ฉันขอร้อง...นึกเสียว่าเห็นแก่...” เธอยัง ไม่ทันจะพูดว่าเห็นแก่ลูกในท้องของเธอ เขาชิงพูดขึ้นก่อน

“ฉันไม่มีวันเห็นแก่ใครหน้าไหนทั้งนั้น...แกเห็นหน้า ฉันไหมล่ะ...เห็นหน้าฉันไหม มันต้องกลายเป็นแบบนี้ เจ็บปวดแสนสาหัสก็เพราะพวกแก แล้วยังจะมีหน้ามาขอร้องให้ฉันเห็นแก่พวกแกอีกงั้นหรือ...ฉันได้แต่นับวันรอ... รอให้ถึงวันนี้ วันที่ฉันจะได้แก้แค้นพวกแกให้สาสม ให้หายแค้น”

“ถ้าแกอยากจะแก้แค้น ก็แก้แค้นกับฉัน อย่าทำอะไร คุณภูผา”

“หุบปาก แกไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน ตอนนี้ฉันต่างหากที่จะเป็นผู้ออกคำสั่งแต่ผู้เดียว” วันชัยตวาดลั่น แล้วหันไป สั่งให้สมุนคอยเฝ้าเธอไว้ให้ดี รอเวลาให้เหนือฟ้ากับภูผามาตายพร้อมกับเธอ หนูนาถึงกับร้องไห้โฮ

ooooooo

อ่านละคร ชิงนาง ตอนที่ 16 วันที่ 4 ก.ย. 55

ละครเรื่อง ชิงนาง บทประพันธ์โดย : โอฬาร์กร
ละครเรื่อง ชิงนางบทโทรทัศน์โดย : อโณมา
ละครเรื่อง ชิงนางกำกับการแสดงโดย : กฤษฎา เตชะนิโลบล
ละครเรื่อง ชิงนางสร้างสรรค์โดย : โพลีพลัส เอ็นเตอร์เทนเม้นท์
ละครเรื่อง ชิงนางแนวละครโดย : โรแมนติก - ดราม่า
ละครเรื่อง ชิงนางออกอากาศทุกวัน จันทร์ และวัน อังคาร เวลา 20.30 น. ทางช่อง 7 ทีวีเพื่อคุณ
ละครเรื่อง ชิงนางเริ่มตอนแรก วันอังคารที่ 23 กรกฎาคม 2555
ที่มา ไทยรัฐ






ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น