อ่านละคร พริกกับเกลือ ตอนที่ 14/3 วันที่ 1 ก.ย. 55

อ่านละคร พริกกับเกลือ ตอนที่ 14/3 วันที่ 1 ก.ย. 55

ใจดีพยักหน้าเข้าใจความหมายของเพื่อน จิตรวรรณลากใจดีออกไปเลย...ในบ้านเงาะกำลังแง้มม่านออกมาดู เห็นจิตรวรรณและใจดีออกไปก็ปิดม่านอย่างร้อนใจ
ค่ำนั้นจิตรวรรณกำลังจะเข้าบ้าน ศยามเข้ามาหา จิตรวรรณตกใจ
“นายดิ่ง!”
“ผมเครียด”
“ฉันก็เครียด”

“ผมเครียดกว่า ที่คุณพูดไม่รู้เรื่อง”
ศยามลากจิตรวรรณเข้าไปข้างใน จิตรวรรณหน้าตื่นตกใจ
“จะพาฉันไปไหน”

ศยามดึงจิตรวรรณมาที่ห้องคนสวนที่เขาเคยพักเปิดประตูดึงจิตรวรรณเข้าไปในห้อง แล้วปิดประตู สำรวยและแช่มเดินมาเห็น อึ้ง ตะลึงค้าง
“พี่แช่ม เห็นอะไรอย่างที่ฉันเห็นป่ะ”
แช่มพยักหน้าอึ้งๆ ป้าเพ็ญเข้ามาพูดเสียงเด็ดขาด
“พวกแกไม่เห็นอะไรทั้งนั้น”



“แต่...”
สำรวยกับแช่มจะแย้ง ป้าเพ็ญพูดเสียงเข้มจริงจังใส่
“บอกว่าไม่เห็นก็ไม่เห็นสิ แล้วก็ไม่ต้องไปพูดที่ไหน กับใคร ใครขัดขืนคำสั่งฉันจะรายงานคุณท่านว่าพวกแกแอบหนีไปดูลิเกตอนกลางคืน ไม่ขออนุญาต”
“จ้าป้า!”
แช่มกับสำรวยจ๋อยออกไป ป้าเพ็ญมองไปที่ห้องคนสวน ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ จัดการปิดไฟหน้าห้องซะ

จิตรวรรณนั่งนิ่งบนเตียงในห้อง ศยามยืนมอง
“ฉันดีใจนะ ที่นายพ้นข้อกล่าวหา”
“เอาเรื่องนี้ก่อน”
“เรื่องไหนล่ะ”
“ทำไมชอบทำให้ผมเป็นห่วง”
“แล้วฉันเป็นอะไรหรือเปล่า กลับมาครบสามสิบสองประการ ไม่สึก ไม่หรอไม่เชื่อ ก็ดูดิ”
“ให้ดูจริงเหรอ”
ศยามสืบเท้าเข้าหาแววตากรุ้มกริ่ม
“ไม่จริง ฉันพูดเล่น”
“แต่ผมทำจริง”
“นายดิ่งบ้า อย่านะ อย่าเข้ามานะ”
“คุณห้ามผมไม่ได้หรอก”
“ฉันจะร้องให้คนช่วย”
“ความลับก็แตก ว่าเราเป็นอะไรกัน”
จิตรวรรณอึ้ง เจ็บใจ
“ทำไมฉันต้องแพ้นายทุกทีเลยนะ”
“ถ้าคุณคิดจะแข่งกับผม คุณจะไม่มีวันชนะ แต่ถ้าคุณคิดซะว่า...เราไม่ได้แข่งขันกัน...แต่เรารักกัน คุณจะไม่มีวันแพ้”
“แล้วที่เป็นอยู่เนี่ย ไม่เรียกว่าแพ้ แล้วเรียกว่าอะไร”
“เรียกว่าจนด้วยเหตุผล”
จิตรวรรณอึ้ง...แช่มและสำรวยทำทีเป็นเดินคุยผ่านหน้าห้องมาเสียงดัง จงใจให้ศยามและจิตรวรรณในห้องได้ยิน
“สำรวย คุณผู้ชายกับคุณผู้หญิงกลับมาแล้วนะ”
“ไฟดวงไหนที่ไม่ควรจะเปิดก็ปิดซะนะพี่แช่ม”
“เออ! ได้ยินแล้ว! ได้ยินนะ!”
แช่มและสำรวยหัวเราะคิกคัก เดินผ่านหน้าห้องไป...จิตรวรรณสะดุ้งเฮือก
“คุณแม่กลับมาแล้ว”
ศยามตกใจเหมือนกัน
“ทำไงล่ะ”
“ปิดไฟสิ!”

จิตรวรรณพุ่งไปที่สวิตช์ไฟ พร้อมกันกับศยามที่ก็ตรงไปที่สวิตช์ไฟเหมือนกัน มือสองมือซ้อนกัน พอดีกับที่ไฟปิด จิตรวรรณเงยหน้ามองศยามที่ตอนนี้อยู่ใกล้ชิดกันมาก อึ้งซึ้งในความมืด
ยอดชายและใจดีนั่งอยู่ในรถเฝ้าหน้าบ้านเงาะอยู่ ใจดีมองไปในบ้านเงาะที่ปิดไฟเงียบ ยอดชายนั่งอยู่ที่ที่นั่งคนขับท่าทางเซื่องซึม

“จี๊ดบอกว่า...เงาะตั้งใจที่จะไม่ออกมา ฉันเลยชวนแกมาเฝ้า ดูซิ จะหลบอยู่ในบ้านทั้งวันทั้งคืนได้นานแค่ไหน แกว่ามั้ย”
“อืม”
“ยอด เป็นอะไร ซึมเป็นหมาเหงาเลย”
“เฮ้ย! เปรียบเทียบกับอย่างอื่นไม่ได้หรือไง”
“ก็มันจริงนี่ ข้าวปุ้นที่บ้านฉัน หน้าเหมือนแกตอนนี้เลยเวลาที่มันเหงาๆน่ะ”
“โอ๊ย ไม่คุยด้วยแล้ว แกคอยดูยัยเงาะต่อไปเลยไป”
ยอดชายหันหน้าหนี ใจดีหมดความสนใจจากยอดชาย หันไปสังเกตบ้านเงาะต่อ

ศยามและจิตรวรรณยังยืนมองหน้ากันในความมืด
“นายดิ่ง...”
“หือ...”
“ปล่อยมือฉันได้หรือยัง...ฉันยืนจนเมื่อยแล้ว”
“ขอโทษ”
ศยามปล่อยมือ จิตรวรรณเดินไปนั่งที่เตียง
“มายังไง”
“ไม่ต้องห่วง ผมมาหาคุณ ผมมาแท็กซี่”
ศยามยิ้มขำ
“ขำอะไร”
“ขำตัวเอง ต้องหลบๆซ่อนๆ เวลามาหาลูกสาวบ้านนี้”
“เบื่อแล้วเหรอ”
ศยามเข้ามาคุกเข่าตรงหน้า
“ไม่เคยเบื่อ”
“แล้วบ่นทำไม”
“ไม่ได้บ่น แค่พูดลอยๆ”
“นั่นแหละเบื่อ ไหนบอกให้ฉันอดทน แต่ตัวเองกลับไม่อดทน”
“ทำไมชอบคิดเองเออเอง หือ”
“ก็นายทำให้คิด”
ศยามโผเข้าประกบปากทันที จิตรวรรณอึ้ง แต่แล้วก็หลับตาพริ้ม ศยามค่อยๆถอนริมฝีปากออกมา
“จะได้หยุดพูดซะบ้าง”
“บ้า ฉวยโอกาส นิสัยไม่...”
ศยามประกบปากอีก จิตรวรรณอึ้งหลับตาพริ้ม ศยามถอนริมฝีปากออกอีกครั้ง
“จงใจพูดมากหรือเปล่าเนี่ย”
“ก็แล้วแต่คิด”
“เราสองคนเนี่ย...โรแมนติกกันในที่แปลกๆอยู่เรื่อยเลยนะ โรงพยาบาลงี้ ห้องคนสวนงี้”
“หรือจะเปลี่ยนไปโรแมนติกที่สนามมวย”
“ใช้อะไรคิด”
“นายดิ่ง!”
จิตรวรรณทุบ ศยามจับมือไว้ ค่อยๆลุกขึ้นไปนั่งเคียงกัน หญิงสาวซบไหล่ของเขา แสงจันทร์นวลสาดเข้ามาทางหน้าต่าง
“รีบกลับหรือเปล่า”
“ไม่รีบ ถ้าคุณไม่ไล่”
“ถ้าฉันไล่แล้วจะกลับจริงเหรอ”
“ไม่กลับ”
“แล้วพูดทำไม”
“งั้นเราสองคนลองไม่พูดกันสักพักดีมั้ย อยู่เงียบๆ แบบนี้”
ศยามโอบไหล่ของหญิงสาว สองคนต่างเงียบ มีเพียงความอบอุ่นต่อกัน ท่ามกลางแสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในห้องคนสวน สถานที่ไม่สำคัญเท่ากับความรู้สึกที่มีต่อกัน อยู่ที่ไหนก็โรแมนติกได้ ถ้ารักกัน

ขณะที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าบ้านเงาะ จู่ๆยอดชายก็ทุบพวงมาลัย
“ไม่ไหวแล้วนะ!”
ใจดีหันขวับมามองหน้า
“เฮ้ย!ยอด เป็นอะไรของแกอีกเนี่ย”
“เป็นผู้ชายที่ไม่มีอะไรดีพอที่เขาจะรักและอยากเป็นแฟน”
ใจดีไม่เข้าใจ
“ฉันงง”
“ฉันก็ไม่เข้าใจ ทำไมอ่ะ ก็แค่ตกงาน ไม่มีเงินเดือน กินเงินเก่า หางานใหม่ยังไม่ได้ รวยก็ไม่รวย มรดกก็ไม่มี ดูไม่มีอนาคต ฉันดูง่อยมากจนผู้หญิงไม่อยากจะเป็นแฟนด้วยขนาดนั้นเหรอ”
ใจดีตอบตรงๆ
“ใช่!”
ยอดชายอึ้ง แต่ก็ยังไม่ยอมรับ
“ลืมไป นั่นมันความคิดของแก แต่คุณศุ...ไม่สิ คุณศุต้องไม่คิดเหมือนแก ฉันจะไปหาคุณศุ ไปเคลียร์”
ใจดีหน้าตื่น
“ไอ้ยอด! ใจเย็นก่อน”
“ฉันเย็นมาหลายชั่วโมงแล้วนะ”
“เดี๋ยวค่อยไปเคลียร์ได้มั้ย อยู่กับฉันก่อน อย่าลืมสิ เราต้องคุยกับเงาะ!”
ยอดชายนึกได้
“เออ...ลืม...ขอโทษ”
ใจดีถอนใจ
“เฮ้อ!”

ยอดชายและใจดีมองไปที่บ้านเงาะต่อไป
เงาะผละจากม่านที่หน้าต่างอย่างหงุดหงิด ในบ้านปิดไฟมืดมิด เธอหันไปกดมือถือคุยกับเทวัญ

“พวกนั้นเฝ้าเงาะอยู่หน้าบ้าน เงาะต้องปิดบ้านเงียบ ออกไปไหนไม่ได้เลย จะ ให้เงาะทำไงคะ"
เทวัญคุยมือถืออยู่มุมหนึ่งในคอนโด
“ก็อยู่เฉยๆ ไม่ต้องออกไป พอได้จังหวะ ค่อยหาทางออกมา พี่จะหาที่อยู่ใหม่ให้”
เทวัญกดวางสายอย่างหงุดหงิด
“นังโง่เอ้ย!”
ทันวิทย์แบกเป้เสื้อผ้าออกมา จะออกไปข้างนอก เทวัญหันไปถาม
“จะไปไหน”
ทันวิทย์หลบตา
“ไปติวหนังสือบ้านเพื่อน สอบเสร็จค่อยกลับครับ”
“เออ!”
ทันวิทย์ออกไป เทวัญเครียด
“โว้ย! ฉันคงปล่อยให้พวกแกเป็นหอกข้างแคร่ฉันต่อไปไม่ได้...นังเงาะ นังยุพา”

เช้าวันใหม่...จิตรวรรณหลับอยู่ในอ้อมกอดของศยาม เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับเสียงป้าเพ็ญ
“คุณๆคะ!”
ศยามและจิตรวรรณรู้สึกตัว เห็นสว่างโร่
“ตายแล้ว นายดิ่ง ตื่นหรือยัง!”
“ตื่นแล้ว!”
“รีบกลับไปเร็ว!”
ศยามรีบลุกขึ้นพร้อมอาการเมื่อยขบ

ศยามและจิตรวรรณออกมา ป้าเพ็ญยืนร้อนใจอยู่ มองศยามอย่างไม่พอใจ
“ป้าไม่น่าให้คุณดิ่งทำอย่างนี้เลย”
“ด้วยความสัตย์ครับป้า...ผมให้เกียรติคุณจี๊ด”
จิตรวรรณยืนยัน
“เราสองคนกุมมือกันเฉยๆแล้วหลับไปจริงนะคะป้าเพ็ญ”
ป้าเพ็ญถอนใจ
“เฮ้อ...ค่า ป้าเชื่อ แต่คุณดิ่งก็ไม่น่าอยู่จนถึงเช้า คุณท่านมาเห็นเข้ามันจะไม่ดี”
สำรวยวิ่งหน้าตาตื่นมา
“ป้าเพ็ญ คุณเทวัญมา!”
“อะไรนะ!”
จิตรวรรณหันรีหันขวาง จะเอาไงดี
“ไม่ต้องตกใจ...ผมมีทางออก”
จิตรวรรณงงๆ
“ทางไหน!”
เทวัญนั่งอยู่อย่างร้อนใจ สำรวยเอากาแฟมาเสิร์ฟ วันดีลงมาจากข้างบน
“วันนี้มาแต่เช้าตรู่เลย ตาเทวัญ มีเรื่องอะไรร้อนใจมาหรือเปล่า”
“เอ่อ...เปล่าครับ พอดีผม...นอนไม่ค่อยหลับ เลยมาหาน้องจี๊ดเร็วหน่อย”
วันดีหันไปถามสาวใช้
“ยัยจี๊ดตื่นหรือยัง สำรวย”
“เอ่อ...คือ...ยังเลยค่ะ ปลุกตั้งนาน ไม่ยอมตื่นค่ะ”
วันดีถอนใจ....สำรวยยิ้มเสนอหน้า ร่าเริงผิดปกติ เทวัญรำคาญมาก

จิตรวรรณและศยามชะโงกออกมาดูที่ทางเข้าตัวบ้าน ไม่มีใคร หญิงสาวรีบหันไปเร่งเขา
“รีบออกไปเร็ว”
ศยามชะงัก เห็นป้าเพ็ญยืนอยู่
“ป้าเพ็ญครับ...ควันอะไรตรงโน้นครับ”
ป้าเพ็ญ หันวิ่งไป ตกใจ
“ว้าย ไหนคะ ไหน”
ศยามรีบดึงตัวจิตรวรรณมาหอมแก้ม
“ว้าย! นายดิ่ง!”
“เพิ่มพลังก่อนไปไง”
“เจ้าเล่ห์นักนะ” จิตรวรรณหยิกแขนศยาม “นี่!”
ศยามกับจิตรวรรณยังหยอกล้อกัน ชื่นสุข

วันดีบอกกับสำรวย
“ไปปลุกให้ตื่นเลยไป”
“ให้น้องจี๊ดพักผ่อนเถอะครับ ผมมาเร็วเอง ผมรอได้” เทวัญทำทีเป็นเห็นใจ
“ตามใจ อยากได้อะไรบอกสำรวยก็แล้วกันนะ แม่จะไปดูคุณเจตนาซะหน่อย”
“ครับ”
วันดีลุกไป...เทวัญหันมาเห็นสำรวยนั่งมองยิ้มๆอยู่
“ตอนนี้ฉันยังไม่อยากได้อะไร จะไปไหนก็ไป”
“ไม่เป็นไรค่ะ สำรวยพร้อมบริการอยู่ตรงนี้ล่ะค่ะ ไม่ให้คุณเทวัญคลาดสายตา”
เทวัญหงุดหงิด ลุกเดินออกไป สำรวยตกใจ
“อุ๊ย...นี่ฉันพูดอะไรไป...” สำรวยรีบตามไป “เดี๋ยวก่อนค่ะคุณเทวัญ”

จิตรวรรณจิกตีศยาม ป้าเพ็ญเข้ามาเคืองๆ
“คุณดิ่งคะ! โกหกตกนรกนะคะ”
“ผมขอโทษครับป้า งั้นไม่โกหกแล้วครับ”
ศยามดึงตัวจิตรวรรณมาหอมอีก
“ว้าย! อีกแล้ว!”
“บอกกันตั้งแต่แรกว่าอยากหอมแก้มก่อนจาก ป้าก็ไม่ว่าหรอกค่ะ เดี๋ยวหันหลังให้”
ป้าเพ็ญจะหันหลัง จิตรวรรณรีบไปหลบหลังป้าเพ็ญ
“ไม่ต้องค่ะป้า ไม่ต้องหัน...จี๊ดเจ็บแก้มไปหมดแล้ว รีบกลับไปได้แล้ว ลีลานัก เดี๋ยวก็ถูกจับได้หรอก”
“คร้าบ คุณหนูจี๊ด ไปนะ...อีกทีเหอะ”
ศยามจะเข้าไป จิตรวรรณทำท่าจะเครียด
“โอ๊ย!”
“โอเค! ไม่ต้องเครียดๆ ไปแล้ว สวัสดีครับป้า”

ศยามไหว้ป้าเพ็ญแล้วรีบออกไป...จิตรวรรณมองตามศยาม เขินๆ มีความสุข
เทวัญเดินออกมาจากตัวบ้านจิตรวรรณ อย่างหงุดหงิด สำรวยวิ่งตามมา

“คุณเทวัญจะไปไหนค้า”
“แล้วมันเรื่องอะไรของแก”
ศยามกำลังวิ่งจะไปที่หน้าบ้าน เห็นเทวัญกำลังเบี่ยงตัวหันออกมาพอดี เขารีบหลบเข้าหลังต้นไม้ เทวัญเห็นอะไรแวบๆ
“อะไรน่ะ!”
“อะไรค้า ไม่มีหรอกค่า”
เทวัญจะเดินไปที่ศยามซ่อนตัว ศยามแทบกลั้นหายใจ ทันใดนั้นเสียงจิตรวรรณก็ดังขึ้น
“พี่เทวัญคะ”
เทวัญชะงัก...หันมา จิตรวรรณเดินเข้ามาหาจากในตัวบ้าน ในชุดเดิม ศยามโล่งใจ รีบวิ่งออกไปทางหน้าบ้าน ถึงประตูเล็ก ซึ่งมีแช่มยืนรอเปิดให้อยู่แล้ว ทั้งหมดกระทำอย่างเงียบกริบอยู่ข้างหลังเทวัญ และจิตรวรรณเองก็ใช้หางตามองอยู่ตลอดเวลา จนศยามวิ่งออกไป ลับสายตา จิตรวรรณโล่งอก แช่มรีบวิ่งกลับเข้าไปในตัวบ้าน
“น้องจี๊ด! ทำไมยังใส่ชุดเดิมคะ”
จิตรวรรณหน้าเสีย เจ็บใจตัวเอง
“จริงด้วย...!” หญิงสาวรีบแก้ตัว “จี๊ดไม่ได้อาบน้ำเมื่อคืน”
เทวัญไม่อยากจะเชื่อ
“น้องจี๊ดน่ะเหรอ ไม่ได้อาบน้ำ”
“จี๊ด...มัวแต่ร้องไห้ จนผล็อยหลับไปค่ะ”
“ร้องไห้...ร้องไห้เรื่องอะไร”
“เรื่องเงาะค่ะ”
“ทำไมอีกล่ะคะ เงาะมาทำอะไรให้น้องจี๊ดไม่สบายใจอีกเหรอ”
“พี่เทวัญรู้หรือเปล่าคะ ว่าเงาะไปหาจี๊ดที่ออฟฟิศ...มาบอกว่าเงาะกับพี่เทวัญไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ แล้วเงาะก็หายไป ไม่ติดต่อจี๊ดอีก...จี๊ดกับใจดีพยายามตามหา เพราะอยากให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม พอรู้ว่าบ้านอยู่ไหนเงาะก็ไม่ยอมออกมาพบหน้าจี๊ด จี๊ดควรทำไงดีคะ”
เทวัญอึ้ง...ประมวลสมอง คิดแก้ตัวให้ตัวเองในเรื่องนี้ จี๊ดจับสังเกตปฏิกิริยาของเทวัญตลอดเวลา

เงาะแง้มผ้าม่านออกดู เห็นรถของยอดชายยังจอดอยู่ เงาะคิดหาทาง...ยอดชายและใจดีนั่งหลับอยู่ในรถ แล้วทั้งคู่ก็ต้องสะดุ้งตื่น เฮือก ตกใจ เพราะเสียงเคาะกระจก เงาะยืนเคาะกระจกอยู่ ยอดชายหันมาถาม
“ใจดี! ตื่นหรือยัง”
“ตื่นแล้ว!”
เงาะส่งสัญญาณมือให้ทั้งสองคนออกมาคุยกันข้างนอก

เทวัญหน้าเครียด
“น้องจี๊ดควรจะอยู่ให้ห่างๆผู้หญิงคนนี้นะคะ”
“ทำไมคะ...เงาะเป็นเพื่อนจี๊ดนะคะ”
“แต่ไว้ใจไม่ได้ วันนั้นพูดอย่าง มาวันนี้พูดอย่าง เขาต้องการอะไรกันแน่พี่ก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ เขาทำให้พี่เสียกาย ทำให้เราสองคนต้องผิดใจกัน”
“พี่เทวัญไม่ชอบเงาะเหรอคะ”
“ใช่!”
“ไม่เคยติดต่อเงาะเหรอคะ”
“ไม่เคย...ให้พี่ไปสาบานที่ไหนก็ได้”
“พี่เทวัญมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอคะ”
“พี่มั่นใจ”
“ค่ะ จี๊ดจะเชื่อพี่เทวัญ”
เทวัญจะสวมกอด จิตรวรรณถอย
“จี๊ดยังมาได้อาบน้ำค่ะ เหม็นออก”
“น้องจี๊ดรีบไปอาบน้ำแต่งตัวเถอะค่ะ เดี๋ยวจะไปออฟฟิศสายนะ”
“ค่ะ...”
จิตรวรรณออกไป เทวัญมองตามอย่างไม่สบายใจ

เงาะ ชวนยอดชายกับใจดีไปคุยกันในบ้าน เงาะทำท่าไม่สบายมากลงนั่ง
“ฉันไม่สบาย หลับไม่รู้เรื่องเลย ขอโทษทีนะ”
ยอดชายกับใจดีสบตากัน ไม่อยากจะเชื่อ ยอดชายสงสัย
“ทำไมเธอไม่ติดต่อพวกเรา หนีหายไป ติดต่อไม่ได้ จนเราต้องพยายามตามหา”
“ตามหาฉันทำไม”
ใจดีจ้องหน้า
“เงาะ...แกบอกพวกเรามาตรงๆ แกกำลังทำอะไรอยู่กันแน่”
เงาะนิ่งอึ้ง...ทันใดนั้นเสียงมือถือใจดีดังขึ้น ใจดีมองเห็นเบอร์จิตรวรรณปรากฏ
“แม่ฉันโทรมา ขอตัวเดี๋ยวนะ”
ใจดีลุกไป...ยอดชายหันมาคุยกับเงาะ
“เงาะ...ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันนะ พวกเรายินดีให้อภัยเธอเสมอ”
“ให้อภัย ฉันทำอะไรผิดอีกล่ะทีนี้”
“เธอเองก็รู้ตัวดี”
“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด”
ยอดชายอึ้ง

จิตรวรรณคุยมือถืออยู่ในห้อง
“ใจดี...เจอเงาะหรือยัง”
“เจอแล้ว...เงาะบอกว่าไม่สบาย นอนหลับไม่รู้เรื่อง เลยไมได้ยินเสียงกริ่ง”
“แกต้องพยายามตะล่อมให้เงาะยอมรับให้ได้ เงาะเป็นหลักฐานสำคัญเพียงอย่างเดียวในตอนนี้ ที่จะทำให้ฉันตัดพี่เทวัญออกไปจากชีวิตฉันได้”
“ฉันจะพยายามนะจี๊ด แต่ถ้าไม่สำเร็จล่ะ”
“ฉันก็ต้องเตรียมแผนสอง”

จิตรวรรณวางสาย หนักใจ รีบเข้าห้องน้ำไป
เงาะโวยวายกับเพื่อนทั้งสองคน

“จะให้ฉันทำยังไง พวกเธอถึงจะเชื่อ ว่าฉันกับพี่เทวัญไม่ได้มีอะไรกันจริงๆ”
ยอดชายส่ายหน้า
“พวกเราไม่มีวันเชื่อ เพราะมันไม่ได้เป็นเรื่องจริง”
ใจดีมองหน้าเงาะ
“เงาะ แกกลัวอะไร พี่เทวัญขู่แกใช่มั้ย”
“พี่เทวัญไมได้ขู่ฉัน เราสองคนไม่เคยพบกัน”
ใจดีจ้องหน้า
“แต่ฉันเห็นรถพี่เทวัญแถวบ้านแก”
เงาะอึ้ง
“แกจะปฏิเสธมั้ย ว่าพี่เทวัญไมได้มาหาแก”
“ฉันไม่รู้ เขาอาจจะมีธุระแถวนี้ก็ได้”
ยอดชายพยายามกล่อมเพื่อน
“เงาะ ยอมรับเถอะ เธอเป็นคนฉลาด เธอต้องรู้ว่า การช่วยเหลือนายเทวัญไม่ใช่เรื่องถูกต้อง และเธออาจจะถูกนายเทวัญจัดการเมื่อไหร่ก็ได้เพื่อปิดปาก”
เงาะไม่พอใจ
“ไม่ต้องมาสั่งสอนฉัน ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่ และฉันก็จะไม่เป็นอะไรเพราะพี่เทวัญเด็ดขาด”
ใจดีมองหน้า
“เธอแน่ใจขนาดนั้นเลยเหรอเงาะ”
“ฉันจะทำให้พวกเธอเห็นว่าฉันแน่ใจ...”
ยอดชายงงๆ
“ทำอะไร”
“เดี๋ยวก็รู้”
ยอดชายและใจดีประหลาดใจว่าเงาะกำลังจะทำอะไร

ศยามเข้ามาในบ้าน ศุวิมลกำลังจะไปสอนหนังสือเข้ามาทัก
“พี่ดิ่ง หายไปไหนมาทั้งคืนคะ”
“ไป...ธุระ”
“พี่ดิ่งคะ มารศรีไม่ยอมลงมาข้างล่างเลย หมกตัวอยู่แต่บนห้อง”
ศยามอึ้ง

อ่านละคร พริกกับเกลือ ตอนที่ 14/3 วันที่ 1 ก.ย. 55

ละคร พริกกับเกลือบทประพันธ์โดย : ชูวงศ์ ฉายะจินดา
ละคร พริกกับเกลือบทโทรทัศน์โดย : ปิยะมาศ
ละคร พริกกับเกลือกำกับการแสดงโดย : มารุต สาโรวาท
ละคร พริกกับเกลือแนวละคร : ดราม่า
ละคร พริกกับเกลือผลิต : บริษัท มาสเคอเรด จำกัด โดย : มารุต สาโรวาท
ละคร พริกกับเกลือออกอากาศทุกวันศุกร์ เสาร์ และวันอาทิตย์ ทางช่อง 7 สีทีวีเพื่อคุณ
พริกกับเกลือ เริ่มออกอากาศตอนแรกวันศุกร์ ที่ 3 สิงหาคม 2555
ที่มา manager






ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น